Maar goed. De meeste Fransen kunnen geen Engels dus. Dat is op zich ook niet zo gek, want ze snappen gewoonweg niet dat een andere taal anders is opgebouwd, andere zinsconstructies heeft, misschien wel helemaal geen ’stomme h’ bevat, dat ‘the’ in het Engels niet ‘zuh’ is, dat de klemtoon anders ligt dan in hun eigen taal en ga zo maar door. Gisteren sprak ik een Fransman (jong, ongeveer mijn leeftijd ) die 3 jaar in Ierland had gewoond. Ok, Ierland, das nog iets lastiger, want een moeilijk accent. Maar goed, hij zei dus iets wat ik totaal niet verstond. “Au ar joe doe-in” of zoiets, met de klemtoon op de laatste lettergreep natuurlijk. Ik dacht eerst dat ie iets in het Frans tegen mij zij, dat ik niet begreep, (die kans is namelijk nog steeds groot), maar het was een poging tot Engels-spreken.  Na nog een een poging begreep ik eigenlijk pas wat hij wilde zeggen: “What a splendid day today, old chap.”

Anyway, Engels typen is al net zo moeilijk. Dat kan ook niet anders, want ze hebben een ander toetsenbord, net als Duitsers, Arabieren, Chinezen en ongetwijfeld nog 100 andere volken. Geen probleem wat mij betreft, iedereen heeft zijn eigen taal, dus wellicht ook zijn eigen toetsenbord-indeling. Voor Fransen is dat in de meeste gevallen AZERTY. Das makkelijk typen, AZERTY, je pakt gewoon de eerste rij letters van het toetsenbord, vanaf linksboven, en je glijdt er als het ware met je vinger overheen. Wij (Nederlanders, maar ook Amerikanen en ongetwijfeld ook nog anderen) hebben een QWERTY-toetsenbord (ok, soms een Nederlands toetsenbord, maar dat zie ik persoonlijk niet veel meer). Bijna hetzelfde dus, maar net even anders. Maar het principe blijft hetzelfde: de eerste rij letters van het toetsenbord, vanaf linksboven, en je glijdt er als het ware met je vinger overheen.

Ok…. wat heeft dat dan te maken met de botte bewering dat Fransen geen Engels kunnen / kennen / snappen??? Ok, laatst zat ik, als IT’er, even op een forum. In het Frans. En daar kom je dan toch soms vreemde dingen tegen. Iets in de trant van “Ja jongens, sorry, geen accentjes, dakjes, cedilles enz vandaag, want ik heb hier een QUERTY-toetsenbord.” Een wat? Een QUERTY-toetsenbord? Heee, die indeling kende ik nog niet. Was dat een typfout van die persoon? Ff googelen: QUERTY…. hmmmm, het komt vaker voor dan ik dacht, dus ik het zal inderdaad een QUERTY-indeling zijn. Totdat je voor de grap eens de images- of afbeeldingen-link bij Google aanklikt. Wat schetst dan je verbazing? Bij alle plaatjes die als QUERTY bestempeld zijn, zie je een QWERTY-indeling! Op zich errug lachen, maar als je even verder denkt, dan is het eigenlijk een beetje zielig. De gemiddelde Fransoos snapt dus eigenlijk niet waar dat QWERTY vandaan komt. AZERTY, dat is logisch, dat is de eerste rij letters van het toetsenbord, vanaf linksboven, en je glijdt er als het ware met je vinger overheen. Maar QWERTY? Dat is een heel stuk lastiger! Dan moet je dus op zoek naar de letter U! Want QWERTY schrijf je toch echt anders dan QWERTY. Dat moet zijn: QUERTY. Anders is het niet goed; na een q, moet een u. Zo is het, en niet anders. Anders zou je dat uit moeten spreken als… euh, tja, iets als uh…QWERTY? He… das toevallig! Je kunt dus eigenlijk gewoon met je vinger als het ware over de eerste rij letters van het toetsenbord glijden, vanaf linksboven….

Mais en tout cas, ils sont foux, les Anglais!

Maar, om ook vanuit Frankrijk te kunnen stemmen (in dit geval betreft het de verkiezing van de leden van de Tweede Kamer op 9 juni 2010), moet je je wel ff inschrijven. Dat kan in de gemeente Den Haag. Ben ik nu dan officieel Hagenees? Geen idee, denk het niet, maar zo werkt het nou eenmaal.
Ok, wat moet je doen om te mogen stemmen als Nederlander in het buitenland? Vrij simpel allemaal. En om het nog simpeler te maken, volgt hier een stappenplan.

• Ga naar de site van de gemeente Den Haag.
• Op die pagina staat vervolgens een linkje naar het aanvraagformulier.
• Doorloop de vragen op het formulier (duhuh).
• Print de PDF uit die uit het formulier komt rollen. Hierin staan de door jou ingevulde gegevens.
• Stuur het formulier op naar het adres dat erin staat.

Dat is eigenlijk alles. Zo’n 2 weken later krijg je per mail bevestiging dat je ingeschreven staat. Het lijkt wel alsof men er in Den Haag over nagedacht heeft!

Er zijn echter nog wel een aantal dingen waar je op moet letten:

• In de vragenlijst heb je verschillende opties om te kunnen stemmen: per brief, dat je zelf naar Nederland komt (maar wie wil dat nou…), of bijvoorbeeld per volmacht.
• Meldt je vóór 27 april 2010 aan! Anders moet je wachten tot de volgende keer. Wanneer die is… tja…
• Was je ooit al geregistreerd als ’stemmer in het buitenland’? Dan krijg je automatisch het registratieformulier toegestuurd.

Op de site van de gemeente Den Haag staat uiteraard ook alles vermeld over dit onderwerp, wat je nodig hebt, en wat je moet doen om te kunnen en mogen stemmen. Ik zou zeggen: doen!

Anyway: over twee dagen is het weer zover! Dan kunnen we weer eieren verstoppen en zoeken! Leuk voor de verstopper, iets minder leuk voor de zoeker, als je iets meer dan een hectare grond hebt . “Ja! Je tijd is op! Stoppen met zoeken! Niets gevonden? Jammer dan! “. Maar hoe geef je het stopsein? Juist! Daar is de link met Pasen in Frankrijk… Met een klok! Diezelfde klok van vorig jaar, diezelfde klok waarvan ik het nut en de logica toen niet inzag! Maar nu is alles duidelijk!

Nee dus. Maar om de wetenschappelijke kant van dit weblog ook eens aan bod te laten komen, is wikipedia.org weer eens geraadpleegd, de Franse versie wel te verstaan. En daar komt dus ook onderstaande info vandaan. Altijd goed om te weten wat Pasen nou eigenlijk is, en waar de gebruiken vandaan komen.

Het komt erop neer dat er veel verschillende gebruiken met Pasen zijn gecombineerd. Zowel ‘heidense’ als christelijke. Deze gebruiken van vroeger waren erop gericht om de lente te verwelkomen. Zo is het ei het symbool van de ontkieming en het konijn (het is dus eigenlijk geeneens een haas, maar dat zeg ik niet tegen de Fransen hier ) het heidens symbool van de vruchtbaarheid.

In Frankrijk (en België) zitten die eieren op een klok. Vanaf witte donderdag (de donderdag voor Pasen) zijn de klokken stil, ten teken van rouw. Men zegt dat ze naar Rome zijn vertrokken. Met Pasen komen die klokken terug, terwijl ze eieren zaaien / verspreiden.

Logisch verhaal dus, van die klok. Of niet?…. ik snap dan eigenlijk nog steeds niet hoe die klokken kunnen reizen, en hoe ze die eieren verspreiden. Ik stem dus nog steeds op de Paashaas! Dat snap ik tenminste!

De afbeelding komt van een chocolatier, je kunt de klok van chocolade bij hem bestellen!

Laat ik een voorbeeld geven: internetbankieren. Iets wat in Nederland totaal niet meer weg te denken is. Een acceptgiro ontvangen? FF inloggen, betalen, klaar. Simpel, en gratis (of nou ja, dat zit bij je normale banktarief inbegrepen). In Frankrijk, of in elk geval bij de Crédit-Agricole, is dat proces verdeeld in stappen. En per stap betaal je!
1. Inloggen op internetbankieren: het aantal keer dat je inlogt, wordt bijgehouden, en daar betaal je voor.
2. Ah, je wilt naar iemand iets overmaken die nog niet bekend is bij de Crédit-Agricole? Dan moet je die persoon toevoegen in je lijstje van bénéficiaires. Kassa! € 4,50! De enige echte bénéficiaire is volgens mij de CA zelf! En denk maar niet dat je dan direct alsnog je geld kunt overmaken! Nee, dat kost minimaal 2 dagen, want de CA moet dat accorderen, per brief!
3. Uiteindelijk ‘mag’ je geld overmaken. Maar dan alleen in Frankrijk zelf natuurlijk! Je kunt namelijk alleen RIB-nummers toevoegen. (Weet je niet wat een RIB is? Dat komt in een andere post!) En als je mazzel hebt, zit die persoon bij de CA, want dan is het gratis. Zoniet, dan betaal je extra kosten: € 1, 20.

Ok, klinkt als bijzonder ouderwets. Klopt. Maar dan het betalen naar het buitenland (Nederland bijvoorbeeld…). Je haalt diep adem, omdat je weet dat je kosten gaat maken. Maar dan blijkt: DAT KAN NIET VIA INTERNET!!! Daarvoor moet je naar de bank zelf! Het filiaal dus! In Nederland wist ik ‘mijn’ bankfiliaal nauwelijks te vinden, hier ben ik vaste klant en word ik vriendelijk welkom geheten. “Ah, monsieur Nievzjunhuuies! Vous êtes ici pour nous donner votre argent? Bienvenue!” Na eerst meer dan 10 km gereden te hebben, moet ik nog betalen ook. € 3,60 om precies te zijn, voor een betaling naar Nederland. Maakt niet uit hoeveel dat is trouwens, dat scheelt misschien, maar als je maar 10 euro moet overmaken en daarover 3,60 euro moet betalen… mwah… ik kan me iets leukers voorstellen…

Nou ja, ok, maar we kunnen toch internetbankieren. Je betaalgegevens inzien enzo. TOT 2 MAANDEN TERUG!! Gekkenhuis! Ik heb nota bene een hele map vol met (dacht ik) nutteloze afschriften die ik voor elke overschrijving ontvang. Die zijn dus niet zo nutteloos, want op internet zie je van die overschrijving wel het bedrag terug, en bij de gratie van de CA ook nog de afzender, maar niet echt hoe of wat. Geen betalingskenmerk dus. Handig als je factuurnummers wilt controleren. Dus je grijpt weer terug naar de ouderwetse papiermap, die elke week 3 kilo papier zwaarder wordt. En dan reken ik de reclame die in elke envelop van de CA zit nog niet eens mee, want die gooien we natuurlijk weg. Elke week een nieuwe lening afsluiten, daar zit ik niet op te wachten. Ik durf niet eens te kijken naar wat dat kost!

Maar waar moeten we dan wel naartoe? Welke bank is dan wel ‘het beste’? Ik hoor het graag van jullie, en in de tussentijd ben ik uiteraard ook zelf bezig geweest met uitzoeken. Dus dat hoor je de volgende keer!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Enfin, de geelhalsbosmuis in huis dus. Dat is niet normaal. Anders zou hij geen bosmuis maar een huismuis heten. Hij maakt wel veel lawaai, vooral ’s nachts. Als wij proberen te slapen uiteraard. Dan is tie in de groenbak in de keuken aan het snuffelen, rolt walnoten van onze notenboom over de plavuizen naar zijn hol in een muur en weet ik veel wat ie allemaal doet.

Maar hoe weten wij dan dat het zo’n muis is? Nou, we hebben m opgejaagd, toen hij onder de trap was weggeschoten. Gewapend met bezem en zaklamp zijn we op muizenjacht gegaan. “Aaaah, das zielig”, hoor ik iedereen al zeggen. Yep! Inderdaad! Dat vonden wij dus eigenlijk ook, want toen de muis eenmaal uit zijn schuilplaats schoot en in de lichtstraal van de zaklamp zat, verroerde hij geen vin meer, en konden wij m goed zien. Vandaar dus dat we weten dat het een geelhalsbosmuis is. Maar we vonden het inderdaad te zielig om m met de bezem naar de andere wereld te helpen. Dus we hebben m rustig laten zitten… voor een paar nachten. Toen was toch echt de maat vol, wij willen ook kunnen slapen! Nu staat er dus muizengif dat voor ons de problemen op moet lossen, want in de muizenval trapt ie niet. Daar is tie te slim voor denk ik.

Een andere niet zo slimme muis daarentegen zat onlangs in de stal. In een ton met graan. Als een Obelix dacht ie zich wel even helemaal rond te kunnen vreten, er niet aan denkend dat ie er misschien ook nog uit moest kunnen kruipen. Maar, dierenvrienden als wij zijn, hebben we ook deze muis geholpen, en tegelijkertijd een filmpje ervan gemaakt. Is het slim om muizen in huis rond te laten lopen? Nee. Zeker niet. Ze maken volgens mij alles alleen maar kapot, vreten de boel op, en laten op een gegeven moment je huis instorten. Maar aangezien wij toch nog in de sloopfase zitten, is alle hulp welkom. Zelfs van een kleine muis .

[See post to watch Flash video]

Ook last van muizen of andere dieren? Wij zijn benieuwd!

Credits:
foto: James Lindsey
zang / clip: Rudi Carrell

In Frankrijk staan nog veel watertorens (een Château d’eau, letterlijk ‘waterkasteel’, is de vertaling). Daar waar ze in Nederland vaak verbouwd worden tot markante woning, zijn wij hier op het platteland afhankelijk van zo’n watertoren. Iets dat het waterleidingbedrijf toch eigenlijk ook wel zou moeten weten, lijkt me. Zo’n 2 weken geleden merkte ik ’s ochtends dat de druk op de waterleiding lager was dan normaal. Nou vooruit, dat kan, misschien zijn ze ergens aan het sproeien op het land. Komt wel weer goed.

Maar gedurende de dag wordt de druk toch echt steeds lager. Sproeien op het land? Lijkt me niet! Volgens mij is de watertoren leeg! Dat is namelijk al een keer eerder gebeurd…. Toen werd er echter in de buurt rondgebeld door het waterleidingbedrijf dat er problemen waren. Nu niet. Maar gelukkig, ’s avonds rond 23 u is er weer water. Probleem opgelost dus. Misschien iets om rekening mee te houden?

Blijkbaar wel! Want wat schetst onze verbazing? Krap een week later is de druk ’s ochtends wel heel errug laag! En na een uur is er helemaal niks meer! Weer ‘die boeren’? Neeeh, dat geloof ik niet. Weer die watertoren! Volgens mij haalt iemand ’s nachts voor de lol de kurk eruit!
Maar geen water, is geen thee, geen koffie, geen afwas, geen wasmachine, en eigenlijk ook geen wc! Dan besef je dus pas hoe afhankelijk je bent van water! Fijn dus dat er een tankwagen bij elk huis langs gaat om een paar jerrycans met water af te leveren…. niet dus! Nou hebben wij achter het huis wel 2 zogenaamde cuves staan (2 grote 1000-liter-regenwatertanks voor de tuin), maar de ene is leeg, en de andere op 200 liter na ook. En wat er nog inzit, is nog half bevroren van de afgelopen winter! Das handig dus!

Maar goed, het lukt om er een paar emmers vloeibaar water uit te halen, zodat we in elk geval normaal naar de wc kunnen. En bij de supermarkt 10 km verderop is er bronwater te koop, dus helemaal zonder zitten we niet. In de loop van de dag zal het wel weer opgelost zijn… denk je dan.

Maar nee dus, ook de volgende ochtend: geen water uit de kraan. Wel lucht, die nota bene wel de watermeter laat lopen als ik de kraan open draai! Snel weer dicht dus, en maar wachten tot er weer water is. Gelukkig is dat er na een paar uur weer, te horen aan het vullen van de stortbak van de wc en allerlei luchtig gerommel in de leidingen. Maar toch: zo’n 1,5 dag geen water… zonder bericht… das niet alleen lastig, maar kan zelfs gevaarlijk zijn! Wij hebben er in elk geval van geleerd dat we ALTIJD een aantal flessen bronwater op voorraad hebben. Dat is overigens geen kraanwater dat je zelf in een fles doet en een tijd bewaart, want dan krijg je waterbederf, en das dan weer net niet gezond!

Het eerste deel nog niet gelezen? Dat is hier te vinden!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

De hele santekraam wordt van de weg gehaald en opgeladen op autoambulances. Mijn aanhangwagen hangt achter 1 van die vrachtwagens, de andere rijdt erachteraan. Alles gaat naar de garage, en ik bel met mijn verzekering. Wat je dus altijd bij je moet hebben: DE GROENE KAART! Dat is punt 1 verplicht, en punt 2 staat daar het telefoonnummer op dat je moet hebben. Ook vanuit het buitenland.

Terwijl ik aan de telefoon ben met Nederland, zie ik een taxi aankomen voor de twee jongedames. Ze stappen in, en de taxi draait om om weg te rijden. “Krijg nou wat”, denk ik (maar dan iets anders eigenlijk), volgens mij moeten we toch echt een schadeformulier invullen. Ik zie de bui al hangen anders! Ook de verzekeringsagent drukt mij op het hart dat het toch echt verstandig is om dat direct te doen, en niet pas achteraf. Dus ik loop naar de taxi, en vraag wat de dames (die ik eigenlijk op dat moment geen dames meer wil noemen) willen gaan doen.

“Euh, ja, we komen maandag terug bij de garage, nu gaan we verder naar Parijs, met de taxi.”
- “Nou, ik denk het niet, we gaan toch echt eerst een schadeformulier invullen volgens mij.”
“Oh, ja tuurlijk…als u dat wilt.”
- “Ja. Dat wil ik.”
“Nou vooruit dan maar.”

Pas dan blijkt dat noch ik, noch de twee ‘jongedames’ een schadeformulier bij zich hebben, maar de taxichauffeur gelukkig wel. De Franse versie uiteraard. In een nabijgelegen junkfoodrestaurant vullen we de formulieren in, voor zover we daar met zun allen verstand van hebben. Het gaat aardig, maar er is wat weinig ruimte, en als je zo’n formulier eigenlijk voor het eerst ziet, komt het een beetje rommelig over. Vandaar tip 1: neem zo’n formulier voor de gein eens door, dat scheelt misschien weer tijd en onduidelijkheid. Verderop in deze post kun je er een paar downloaden! Wel zonder carbon-doordruk erachter… vraag er dus 1 aan bij je verzekeringsmaatschappij, je bent namelijk ook nog eens verplicht om zo’n formulier bij je te hebben!

Uiteindelijk kom ik dan toch, behoorlijk gestressed, bij mijn hotel aan. Slapen doe ik niet, veel te veel stress. Ik heb gelukkig met de verzekering geregeld dat ik de volgende dag met de trein verder kan, de auto en aanhangwagen worden later opgehaald. Naar later blijkt wordt de aanhangwagen door de ANWB verder het land in gebracht, de auto gaat terug naar Nederland… het is namelijk niet helemaal duidelijk of die total-loss verklaard zal worden. Das dus vette pech voor deze kabouter, maar dat hele eind moet nogmaals afgelegd worden.

En voila, vandaar dus dat het hele invoerverhaal met 3 maanden uitgesteld werd… maar gelukkig alles met een goede afloop! Begin december is de auto gerepareerd, 30 december is het dan eindelijk zover dat we alle vuile was die nog in de auto zat sinds oktober, in Frankrijk in de wasmachine kunnen gooien, en begin januari is mijn eigen auto in Frankrijk geregistreerd! Dankzij het stappenplan, maar met 1 aanvulling: het bewijs van inschrijving van de gemeente is blijkbaar in mijn geval niet voldoende. Een rekening van de EDF daarentegen wel. Dat heeft in Frankrijk overduidelijk meer waarde dan een min of meer officieel papiertje met een stempel van de burgemeester . Het ligt er dus maar aan wie je tegenover je hebt achter de balie…

De tips:

• Heb je een ongeluk gehad? Vul ALTIJD het Europees schadeformulier in (als dat mogelijk is)
• Langs de péage staan om de 2 km praatpalen, net zoals de ANWB-palen in Nederland. Kun je die niet bereiken, bel dan 112, het Europese noodnummer.
• Probeer een beetje kalm te blijven. De meeste mensen veroorzaken niet met opzet een aanrijding.

De downloads:

• Nederlandstalig Europees Schadeformulier (PDF)
• Engels- en Franstalig Europees Schadeformulier (PDF)

Vergeet overigens niet dat dit een momentopname is van het schadeformulier van nu en dat het misschien kan wijzigen!

Ook iets dergelijks meegemaakt in Frankrijk? Laat het weten!

Waarom heeft het dan zo lang geduurd? Ok, dat is een ander verhaal….

Het is half oktober 2009. Ik rij over de A1, in Frankrijk, zo’n 60 km ten noorden van Parijs. De aanhangwagen (de tweedehands Boedelbak waar ik het eerder over heb gehad) hangt achter mijn nog steeds in Nederland geregistreerde auto. Groot, geel, niet te missen, niet over het hoofd te zien. Morgen zal ik aankomen in ons Franse huis. Dat gaat vanavond niet meer lukken, want het is tijd om te eten en een beetje op tijd een hotel in te duiken. Eindelijk is het de laatste keer dat ik met de aanhangwagen dat hele eind hoef te rijden! Yes! Nagenoeg alles is verhuisd!

Volgende week ga ik dan ook eindelijk mijn eigen auto invoeren. Mijn certificat de coformité voor de Ford is inmiddels binnen, dinsdag ga ik een afspraak maken voor de controle technique, daarna de papieren aanvragen…. het gaat van een leien dakje!

Nog een kleine 2 kilometer te gaan tot de afslag bij Senlis, even doorrijden naar het hotel, en genieten van een welverdiende rust, na een week lang de laatste loodjes in Nederland ingepakt te hebben. Het is rustig op de weg, dus alles is goed. Totdat…. in mijn spiegel zie ik een auto op de middelste baan rijden. Die gaat mij inhalen. Denk ik. FOUT! Opeens zie ik de auto naar rechts zwenken, naar mijn baan dus. Ik schrik. Daar rij ik toch? Ziet hij / zij mij niet dan? Ik voel een kleine, korte stoot via de aanhangwagen mijn auto bereiken. Klein, maar met grote gevolgen! Eerst begint de aanhangwagen lichtjes te slingeren, maar dat wordt al snel heviger. Corrigeren helpt voor geen meter meer, en voor ik het weet schiet ik schuin over de snelweg richting de vangrail van de middenberm. Wat er dan door je heen gaat, dat wil je niet weten. Schreeuwend geef ik op het laatste moment toch weer een ruk aan het stuur om de impact te vermijden. Ik stuiter vanaf de vangrail weer terug de weg op, en probeer uit alle macht de boel recht te houden. Maar de aanhangwagen denkt daar anders over, die probeert uit alle macht om te vallen en mij te dwarsbomen. Gelukkig win ik uiteindelijk op de een of andere manier toch, en kom achterstevoren op de vluchtstrook tot stilstand. Niet gekanteld, niet gewond. De aanhangwagen staat haaks op de auto, half op de weg. Ik besef nog dat dat niet slim is, dus ik herstart de auto en rij iets netter de vluchtstrook op. Dat klinkt als een blok beton dat over een met glas bezaaid gravelpad gesleept wordt, dus iets zegt me dat er behoorlijk wat kapot is. Ik stap uit, loop naar de auto die mij heeft aangereden, en zie twee jongedames zitten die wel geschrokken zijn, maar geen besef hebben van wat er aan de hand is.
“Gaat het goed met jullie?”, vraag ik in mijn op dat moment beste Frans.
- “Ja hoor, met u ook?”
“Ja, gelukkig wel.”
- “Ok, dan kunnen we weer doorrijden.”
“Uuuuh, wat?”
- “Ja, we hebben allemaal niks, dus we kunnen toch weer doorrijden?”
“Uhm, de voorkant van jullie auto ligt eraf, mijn auto is flink beschadigd, net als mijn aanhanger, dus ik denk dat er iets geregeld moet worden….”
- “Hoe bedoelt u? We zijn wel gespind, maar we hebben niks, dus we kunnen toch weer doorrijden?”
“Stap maar even uit en zet jullie auto maar aan de kant, dan zien jullie vanzelf dat dat niet kan…”

Pas dan krijgen ze het door dat er toch iets meer aan de hand is. Ze stappen uit, zien tot hun schrik dat ik gelijk heb, en de hulpdiensten worden gebeld, via het internationale nummer 112. Met een minuut of 7 is alles ter plekke: twee auto-ambulances, brandweer, politie, grote verlichte borden met knipperende pijlen; het hele circus dus. Goed geregeld, dat moet ik absoluut toegeven. Maar je maakt het liever niet mee…

Anyway, het wordt een lang verhaal, dus ik splits m op in 2 delen. Dat houdt de spanning erin

Enfin, nadat de certificat de coformité binnen is (stap 1), de auto door de controle technique is gekomen (stap 2), de factuur en kentekenbewijs zijn opgezocht (check de lijst van benodigdheden!), togen we naar het bureau des impots voor de quitus fiscal (stap 3). Met stomheid geslagen staan we 10 minuten later weer buiten. Er waren geen problemen! Geen bureaucratisch oponthoud, nee, niks van dat al! Een vriendelijke mevrouw hielp ons door alles heen, en zelfs voor de tweede auto is de quitus binnen. Zelfs zonder dat ik de originele factuur bij me had, zonder een bewijs van controle technique. Tot nog toe gaat het allemaal goed en zonder problemen! Zelfs in het toch behoorlijk bureaucratische Frankrijk! Dus, stoute schoenen aan, en direct door naar de (sous-)prefecture (stap 4).
Damn! Gesloten! Maar toch, er gaat net iemand naar binnen, en we mogen heel even mee. Tis half twaalf, dus eigenlijk bereidt men zich al geestelijk en lichamelijk voor de op de lunch van 12 uur, maar toch… vooruit. Wederom een vriendelijke mevrouw aan de balie! Maar… “oei, een auto importeren? Dat is een geval apart! Moeilijk!” Even doorvragen, doorpraten, en “O! De auto is al van u! Oooo, dan is het allemaal niet zo moeilijk! Heb je dit formulier, dat formulier, controle technique, inschrijvingsbewijs (oftewel: het hele rijtje van stap 1 en 2 doorgelopen)? Nou, prima! Vul het aanvraagformulier voor de carte grise even in en kom na de lunch ff terug, dan regelen we dat voor u! Vanaf half twee kunt u terecht!”

En voila, om 13.50 u zijn we aan de beurt bij de balie van de cartes grises, en om 14 u is alles in kannen en kruiken. Ook wel weer even melden dat het gaat om een auto die al van jezelf is, want anders begint men toch lichtelijk te paniekeren. Maar al met al… geen problemen! A la minute krijgen we de voorlopige carte grise mee, met het nieuwe kenteken-to-be.
En wat schetst onze verbazing? Twee dagen later, met de immer goed-opererende La Poste, wordt ons onze eerste officiële carte grise overhandigd!

Alle horrorverhalen ten spijt, ga ik er bijna in geloven dat het met de Ford Focus ook wel mee zal gaan vallen. Behalve dan dat het eerste is dat de Franse autoverzekeringsagent zegt: “hmmm, dat type, dat kennen we in Frankrijk niet. Daar is een andere benaming voor…. c’est compliqué….”. We gaan het zien!