Vergeet vooral niet op de foto te klikken, want hoe groter je m ziet, hoe mooier het is!

Koeien bij de Gerbier de Jonc

Koeien heb je in alle soorten en maten. Kleine koeien, grote koeien, roodbont, zwartbont, bruine koeien, koeien die loeien, koeien die scheiten en ga zo maar door. Persoonlijk vind ik koeien wel grappig. Behalve als op ze op ons land lopen, en dat gebeurt nogal eens. Maar, eerlijk is eerlijk, een koe kan niet aan het gras zien op welk stuk land ie wel of niet mag lopen. En daarbij: bij de buren is het gras altijd groener, en toevallig zijn wij de buren.
Ik ben trouwens niet de enige die koeien grappig vind. Ook op verjaardagen hier (bij Fransen dus), wordt er veelvuldig over koeien gepraat. Niet dat het allemaal boeren zijn die hier wonen en waar wij op visite gaan. Eigenlijk geeneen. Maar blijkbaar gaat er van koeien een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. “Ah oui, dat is een mooi ras, met van die mooie hoorns, en een mooie vacht. Elles sont très belles, les vaches!” Iederen vergeet dan wel even dat ze ook stinken, maar op een feestje ga je natuurlijk niet de altijd negatieve zeur uithangen. Daar hebben we onze rare overbuurman voor, en die wordt niet uitgenodigd. Die stinkt namelijk zelf meer dan heel veel koeien bij elkaar…

Hier in de buurt lopen koeien ook wel eens los. Ofwel over straat, ofwel over paden. Zonder begeleiding. Op weg naar huis. Koeien weten blijkbaar donders goed waar ze ‘wonen’, ook al hebben ze ff in een andere wei gestaan. Laatst liepen er ook wat koeien los. 1 met een autoband om haar nek, want die wilde daarvoor nog wel eens lopen rennen, en dat was niet goed voor de melk. Denk ik. Werd ie zuur van of zo. Maar sinds ze die autoband heeft, is dat afgelopen. Iedereen in de buurt kent die koe dan ook. “Ah, ja, das de koe van Monsieur C. Die woont daar en daar!” En iedereen weet ook, dat in dat groepje koeien (een stuk of 6, dat valt mee) een stier loopt. Zo ook toen dus. Los. Over een pad, daarna door de wei tegenover ons, zonder afzetting, en weer een ander pad. Een wandelpad. Stel je wandelt daar rustig, sta je ineens oog in oog met een loslopende stier. Uiterlijk van een bizon, doet het altijd goed. “Als je heel stil blijft staan en net doet of je een koe bent, doet hij niks hoor. Maar draai je niet om!”, hoor je dan Monsieur C. van verre al roepen.

Koeien krijgen ook babykoetjes. Kalveren. Die zijn kleiner van stuk. Dat weet eigenlijk iederen. Dus het is redelijk logisch dat je een afzetting daarop aanpast. Dat wil zeggen: doe het prikkel- of schrikdraad een beetje lager, zodat ze er niet onderdoor lopen…. Bij de zonen van Monsieur C. is dat nog niet doorgedrongen. Vandaar dus dat wij regelmatig die kalveren op ons land zien rondstruinen. “Hé, kijk nou! Berta 23, komt vlug! Das lekker gras daar! Mama, mogen we daar gaan eten?” En hop! Het kalf is er al vandoor. Makkelijk zat, die draad houdt zo’n kleine koe niet tegen! Dus wij weer achter die kalveren aan, om ze naar weer een ander stuk land te verjagen. Is zo gepiept. Binnen 2 minuten staan ze ergens anders. Die zonen van Monsieur C. hebben daar echter veel meer moeite mee. Die komen met veel vertoon met 3 auto’s aanscheuren, beginnen wild met hun armen zwaaiend rond de kalveren te rennen, en vinden het dan ook nog gek dat die kalveren daarvan in de stress schieten en er tussenuit proberen te knijpen. Die meegebrachte emmer met lokvoer maakt ze niets uit. Gras willen ze hebben! Veul en op hun gemak!

Nou, om ieders neus dezelfde kant op te laten wijzen wat koeien betreft, nog ff een gallerijtje. Dus, sit back, relax, kijk diep in de koeienogen…. er is geen stress… je bent…. een koe!

Anyway: over twee dagen is het weer zover! Dan kunnen we weer eieren verstoppen en zoeken! Leuk voor de verstopper, iets minder leuk voor de zoeker, als je iets meer dan een hectare grond hebt . “Ja! Je tijd is op! Stoppen met zoeken! Niets gevonden? Jammer dan! “. Maar hoe geef je het stopsein? Juist! Daar is de link met Pasen in Frankrijk… Met een klok! Diezelfde klok van vorig jaar, diezelfde klok waarvan ik het nut en de logica toen niet inzag! Maar nu is alles duidelijk!

Nee dus. Maar om de wetenschappelijke kant van dit weblog ook eens aan bod te laten komen, is wikipedia.org weer eens geraadpleegd, de Franse versie wel te verstaan. En daar komt dus ook onderstaande info vandaan. Altijd goed om te weten wat Pasen nou eigenlijk is, en waar de gebruiken vandaan komen.

Het komt erop neer dat er veel verschillende gebruiken met Pasen zijn gecombineerd. Zowel ‘heidense’ als christelijke. Deze gebruiken van vroeger waren erop gericht om de lente te verwelkomen. Zo is het ei het symbool van de ontkieming en het konijn (het is dus eigenlijk geeneens een haas, maar dat zeg ik niet tegen de Fransen hier ) het heidens symbool van de vruchtbaarheid.

In Frankrijk (en België) zitten die eieren op een klok. Vanaf witte donderdag (de donderdag voor Pasen) zijn de klokken stil, ten teken van rouw. Men zegt dat ze naar Rome zijn vertrokken. Met Pasen komen die klokken terug, terwijl ze eieren zaaien / verspreiden.

Logisch verhaal dus, van die klok. Of niet?…. ik snap dan eigenlijk nog steeds niet hoe die klokken kunnen reizen, en hoe ze die eieren verspreiden. Ik stem dus nog steeds op de Paashaas! Dat snap ik tenminste!

De afbeelding komt van een chocolatier, je kunt de klok van chocolade bij hem bestellen!

Dus: als je in Frankrijk echt iets wilt zien, afgezien van de plaatsen waar iedereen naartoe gaat: schaf één of meerdere wandelboekjes aan, met PR’s (Petite randonnée), en goede, zoniet hele goede wandelschoenen. Pas dan zie je het echte Frankrijk, avec ses petites villages, kleine paadjes, mooie kleine dorpjes (ok, er is daar misschien niks te doen, maar ze blinken uit in simplistische, doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg schoonheid). In de boekjes staan ook altijd wat leuke wetenswaardigheden, die zelfs de Michelin Groene Gids je niet biedt.

De PR’s zijn gecategoriseerd van makkelijk tot zeer moeilijk, maar daar moet je niet teveel waarde aan hechten. De categoriën duiden vooral op het aantal kilometers, maar hebben bijna nooit een relatie met de kwaliteit of de begaanbaarheid van de paden! Helaas is het dus zo dat de meeste wandelroutes, ook al zijn ze ‘makkelijk’, niet geschikt zijn voor rolstoelers of mensen die slecht ter been zijn. Wel iets om rekening mee te houden!
De boekjes zijn bijna altijd te koop bij de VVV / bureau touristique, en vaak ook gewoon bij de boekhandel, supermarkten en zelfs online via de site van FFRandonnee. Absoluut een aanrader!

Christenen vieren deze dag vanuit hun geloof dat Jezus opgestaan is uit de dood, op de derde dag na zijn kruisiging.

In de loop der jaren zijn veel non-religieuze culturele elementen toegevoegd aan het feest. Pasen duurt twee dagen en wordt gevierd op een zondag en maandag. Beide dagen worden wel afzonderlijk Eerste en Tweede Paasdag of Paaszondag en Paasmaandag genoemd.

Pasen heeft zijn oorsprong in het Joodse Pesach. Tijdens het concilie van Nicea (325) zijn de data van beide feesten officieel ontkoppeld.

bron: Wikipedia

De zaterdag vóór Pasen waren wij uitgenodigd bij de overburen. Niet de gekke overburen (links), maar de normale (rechts). Klein, maar wel belangrijk verschil Eigenlijk was het hele gehucht uitgenodigd, behalve dan dus weer die gekke overburen uiteraard. Met een man / vrouw of 10 die zaterdagavond lekker zitten eten, drinken, maar ’s nachts toch weer de helft op een niet al te natuurlijke manier het lichaam laten verlaten Maar, eerlijk is eerlijk, het was gezellig, en de wijn was lekker

Maar goed, Pasen dus. Waar denk je aan bij Pasen? Juist! De Paashaas! Maar die kent men in Frankrijk niet! In plaats van een Paashaas kennen ze hier…. een klok! Een simpele, vergulde, rijk gedecoreerde, van alle gemakken voorziene klok. Maar dan van chocolade. Zo één waarvan je denkt: lekker, een klok van chocolade! Niets meer, niets minder. Wat dan wel vreemd is, is hoe Franse ouders hun kinderen vertellen wie die eieren dan verstopt in de tuin. Want een klok…. dat wordt toch lastig! Een Paashaas daarentegen, das logisch: die kan huppelen, rennen, heeft een mandje op zijn rug, ziet er olijk en vrolijk uit, en heeft als dagtaak eieren verstoppen. Dat weet iedereen. Een klok daarentegen, tja, die hangt een beetje te bengelen, bij voorkeur in een kerk- of klokkentoren, en heeft, als het een beetje meezit, nog een klepel om wat geluid te kunnen maken. Maar persoonlijk heb ik nog nooit een klok paaseieren zien verstoppen! Nee, ik denk dat ik Obelix gelijk moet geven, maar dan net iets anders: Rare jongens, die Fransen!

… maar wel gezellig

Enfin, het grote moment is daar. Onze grote roerganger de burgemeester begint te speechen. Meilleur voeux, merci die en merci die, en nog een paar merci’s schallen door de microfoon. Maar het belangrijkste moet nog komen… de jaarlijkse begroting! De getallen vliegen ons om de oren, voor een mobiele-telefoonpaal is zoveel uitgegeven, voor onderhoud zoveel. Daarna komt de populatie aan bod. Het dorp is gestegen in aantal inwoners! Een luid gejuich gaat op! Er is een elektricien bijgekomen, een aannemer, en zelfs twee Nederlanders! Niet dat ‘Nederlander zijn’ een beroep is, maar we gaan wel twee bedrijfjes opstarten. Dus met naam en toenaam worden we genoemd. Zelfs mijn achternaam wordt redelijk goed uitgesproken. Een staande ovatie is het gevolg. Alleen moeten wij gaan staan, de rest oveert. Maar wat wil je ook? Als de burgemeester blij is met ons, dan is de rest van het dorp dat ook! Zo gaat dat hier. Respect!

De volgende burgemeester krijgt het woord. Hij is van het naastgelegen stadje. Ook hij komt met financiële cijfers, bevolkingsgroei en een paar grappen waar alleen hijzelf om lacht. Ik zou op zich wel mee willen lachen, maar ik weet niet precies wat hij zegt, dus dat laat ik maar achterwege
En dan: drank! Nee toch niet, nóg een burgemeester. Een burgemeesteres in dit geval. Met felle toon wordt de economie onder de loupe genomen. Het één-voor-allen, allen-voor-één-principe wordt stevig benadrukt, en we moeten ons niet gek laten maken door de crisis. Dat doen de Fransen namelijk stukken meer dan de Nederlanders, hebben we gemerkt. In elk geval: we moeten werken. De Economie moet groeien! Toerisme moet op gaan bloeien in onze streek! Wie weet, zit er voor ons dan ook nog wat voordeel in. Riolering bijvoorbeeld Anyway, ook zij beëindigt haar speech. Eindelijk, drank!

He f**k, nog niet! Weer iemand anders die gaat speechen. De korpschef van politie. Want ook de gendarmerie is in groten getale op komen draven. Waarschijnlijk om relletjes te voorkomen, want het duurt nu wel errug lang voor we iets te eten en te drinken krijgen. En na de korpschef: nóg iemand! Nu is het de beurt aan de senator. Helemaal vanuit Parijs. Hoog bezoek dus. Met overdonderend woordgebruik en in geuren en kleuren zegt hij eigenlijk helemaal niks. Alleen zijn uitspraak van La Républiekuh komt er errug mooi uit, vind ik.

Maar dan! Eindelijk! Onze eigen burgemeester neemt weer het woord, en dit keer om te bevelen dat er drank en taart (brioche) moet worden rondgedeeld. En als de burgemeester dat zegt, dan gebeurt dat terstond. Respect!

Uiteindelijk zijn we blij dat we gegaan zijn. We zijn zo ongeveer door 36 mensen uitgenodigd om eens bij hen langs te komen. En dat is niet een uitnodiging op z’n Amerikaans, maar hier meent men het ook echt. Dus: weer niet klussen, maar integreren. Wat zijn die Fransen toch stug!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

In Nederland gekocht, even installeren, de ether scannen, en zowaar het werkt. TV, en zelfs radio op je pc. Digitaal, en met een betere kwaliteit dan ik dacht, dus ik ben blij.

Op naar Frankrijk! Een breed scala aan zenders lonkt! Gratis en voor niks! Je bent en blijft toch een beetje Nederlander… Eenmaal aangekomen, en dan een paar weken later (tv mis je eigenlijk totaal niet als je een huis aan het verbouwen bent, en dat geeft te denken over de kwaliteit van het zenderaanbod…), eens even de Franse ether scannen. Rustig gaan de blokjes van de scan-naar-kanalen-voortgang voorbij. In het schermpje met gevonden zenders staat nog niets. Geen nood, er zijn nog steeds een paar blokjes te gaan, tientallen zenders liggen dus nog op ons te wachten! Maar helaas, zelfs op het eind is er NIKS gevonden. Geen tv. Geen radio. Geen pay-tv. Zelfs niet als we buiten scannen. Zelfs niet als we boven scannen. De enige optie die we nog hebben is de hooizolder. Wel knus, tv-kijken in het hooi, maar das toch niet hoe we het ons voorgesteld hadden. Dus voor nu: niks, nada, noppes. 3 tientjes naar de maan. Misschien dat ie daar meer kanalen vindt? Nou ja, geen Gérard Depardieu vanavond dus.

Tips:

• Bij de Super U (en misschien ook wel bij andere supermarkten) zag ik een grotere DVB-T-antenne. Ik neem aan dat die sterker is, en dus beter kan ontvangen, maar zeker weten doe ik dat niet.
• Zit je niet helemaal op het eind van de wereld, dan heb je kans dat je voor weinig geld door de aanschaf van een DVB-T-pakketje toch tv kan kijken, zij het alleen Franse zenders.
• DVB-T is geen vervanging voor satelliet met tientallen of honderden zenders! Wil je internationale en / of Nederlandse zenders, dan zul je toch een satelliet moeten aanschaffen. Of via www.uitzendinggemist.nl moeten kijken.
• Op internet zijn er duizenden gratis te bekijken tv-kanalen. Van Amerikaanse tot Chinese. Van Zweedse tot Franse. Gewoon ff zoeken op Google.
• Onder andere de NOS zendt ook live via internet uit. De Tour de France was voor ons echter niet benaderbaar, omdat ons IP-adres geblokkeerd werd. Ik neem aan omdat het een niet-Nederlands adres was. Ergens jammer, ergens logisch: de NOS kan geen 6 miljard connecties naar hun servers verzorgen…

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

De tafels zijn gedekt. Simpel, maar doeltreffend. Geen debiel gedoe met loungesets voor in de tuin, geen overbodig luxe buitenkeukens, nee, gewoon, down to earth, maar dan op zun Frans: terre à terre. Plastic tuinstoelen, paar schragen met wat houtvezelplaten eroverheen, papieren tafellakentje, als BBQ een halve olieton met al uren brandend hout en klaar is madame Klara. Iedereen neemt z’n eigen borden en bestek mee, want zoveel heeft de organiserende gastheer nou ook weer niet. Uiteindelijk zijn er zo’n 28 man / vrouw aanwezig en is het voor zo’n gehucht dus een drukte van jewelste. Overal staan auto’s (uiteraard…), en zelfs de burgemeester en de pers is ter plaatse! Meteen worden de bij de razende reporter nog niet bekende gezichten aangesproken. Waaronder wij dus. Wie wij dan wel zijn, wat we doen, of we ons hier permanent gaan vestigen en ga zo maar door. En waar is dat allemaal voor? Voor in de krant natuurlijk! Volgende week het plaatselijk sufferdje maar eens halen dus!

De drank vloeit. Lekker, tis warm, beetje broeierig, en om mijn Frans net zo vloeiend te laten zijn als dat het vocht rijkelijk uit de fles vloeit, laat ik me nog maar een keer inschenken. Tis vakantie, en we moeten tenslotte integreren! Dus ja, ik pas me wel aan ! Langzamerhand gaat het praten steeds beter, het begrijpen wat de ander zegt, steeds slechter. Maar dat maakt niet uit, iedereen heeft lol, iedereen heeft te eten en te drinken, iedereen is blij.  De buurvrouw legt terloops haar hand op het been naast haar, waarvan ze denkt dat dat het been van haar man is, die uiteraard op dat moment heel ergens anders is. De man vindt het niet erg, de buurvrouw wel. Hilarie alom dus.

Het vlees op de BBQ is goed. Errug goed zelfs. Dan zijn wij aan de beurt. Geen gehaktballetjes deze keer, maar gekruide aubergines. Met tomaat en mozzarella op de BBQ is dat minstens net zo lekker als het vlees. Gelukkig valt ook dit gerecht in goede aarde bij de Fransen. Als we uiteindelijk bij het digestief zijn aangekomen en de door ons meegebrachte, in ons huis gevonden, pruimenlikeur de tafel rond laten gaan, is ons lot bezegeld: volledige opname in de groep, we mogen niet meer weg, alleen nog bijschenken. “Nee een beetje maar, ja toe maar, nou, das wel een heel klein beetje, iets meer is ook goed!”. Ook bij de burgemeester zitten we nu dus gebakken! Komt altijd van pas!

Benieuwd naar de foto’s? Klik hier!

Tips:

• Neem een paar typisch Nederlandse recepten mee. Komt altijd van pas.
• Ga niet in discussie met iets oudere Franse vrouwen, op het gebied van koken. Das hun pakkie an.

Tips:

• Neem een typisch Nederlands gerecht mee. Komt altijd van pas.