En ook hier geldt weer: klik vooral op de foto om een groter formaat te zien!

Vergeet vooral niet op de foto te klikken, want hoe groter je m ziet, hoe mooier het is!

Klik voor volledig formaat.

Koeien bij de Gerbier de Jonc

Koeien heb je in alle soorten en maten. Kleine koeien, grote koeien, roodbont, zwartbont, bruine koeien, koeien die loeien, koeien die scheiten en ga zo maar door. Persoonlijk vind ik koeien wel grappig. Behalve als op ze op ons land lopen, en dat gebeurt nogal eens. Maar, eerlijk is eerlijk, een koe kan niet aan het gras zien op welk stuk land ie wel of niet mag lopen. En daarbij: bij de buren is het gras altijd groener, en toevallig zijn wij de buren.
Ik ben trouwens niet de enige die koeien grappig vind. Ook op verjaardagen hier (bij Fransen dus), wordt er veelvuldig over koeien gepraat. Niet dat het allemaal boeren zijn die hier wonen en waar wij op visite gaan. Eigenlijk geeneen. Maar blijkbaar gaat er van koeien een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. “Ah oui, dat is een mooi ras, met van die mooie hoorns, en een mooie vacht. Elles sont très belles, les vaches!” Iederen vergeet dan wel even dat ze ook stinken, maar op een feestje ga je natuurlijk niet de altijd negatieve zeur uithangen. Daar hebben we onze rare overbuurman voor, en die wordt niet uitgenodigd. Die stinkt namelijk zelf meer dan heel veel koeien bij elkaar…

Hier in de buurt lopen koeien ook wel eens los. Ofwel over straat, ofwel over paden. Zonder begeleiding. Op weg naar huis. Koeien weten blijkbaar donders goed waar ze ‘wonen’, ook al hebben ze ff in een andere wei gestaan. Laatst liepen er ook wat koeien los. 1 met een autoband om haar nek, want die wilde daarvoor nog wel eens lopen rennen, en dat was niet goed voor de melk. Denk ik. Werd ie zuur van of zo. Maar sinds ze die autoband heeft, is dat afgelopen. Iedereen in de buurt kent die koe dan ook. “Ah, ja, das de koe van Monsieur C. Die woont daar en daar!” En iedereen weet ook, dat in dat groepje koeien (een stuk of 6, dat valt mee) een stier loopt. Zo ook toen dus. Los. Over een pad, daarna door de wei tegenover ons, zonder afzetting, en weer een ander pad. Een wandelpad. Stel je wandelt daar rustig, sta je ineens oog in oog met een loslopende stier. Uiterlijk van een bizon, doet het altijd goed. “Als je heel stil blijft staan en net doet of je een koe bent, doet hij niks hoor. Maar draai je niet om!”, hoor je dan Monsieur C. van verre al roepen.

Koeien krijgen ook babykoetjes. Kalveren. Die zijn kleiner van stuk. Dat weet eigenlijk iederen. Dus het is redelijk logisch dat je een afzetting daarop aanpast. Dat wil zeggen: doe het prikkel- of schrikdraad een beetje lager, zodat ze er niet onderdoor lopen…. Bij de zonen van Monsieur C. is dat nog niet doorgedrongen. Vandaar dus dat wij regelmatig die kalveren op ons land zien rondstruinen. “Hé, kijk nou! Berta 23, komt vlug! Das lekker gras daar! Mama, mogen we daar gaan eten?” En hop! Het kalf is er al vandoor. Makkelijk zat, die draad houdt zo’n kleine koe niet tegen! Dus wij weer achter die kalveren aan, om ze naar weer een ander stuk land te verjagen. Is zo gepiept. Binnen 2 minuten staan ze ergens anders. Die zonen van Monsieur C. hebben daar echter veel meer moeite mee. Die komen met veel vertoon met 3 auto’s aanscheuren, beginnen wild met hun armen zwaaiend rond de kalveren te rennen, en vinden het dan ook nog gek dat die kalveren daarvan in de stress schieten en er tussenuit proberen te knijpen. Die meegebrachte emmer met lokvoer maakt ze niets uit. Gras willen ze hebben! Veul en op hun gemak!

Nou, om ieders neus dezelfde kant op te laten wijzen wat koeien betreft, nog ff een gallerijtje. Dus, sit back, relax, kijk diep in de koeienogen…. er is geen stress… je bent…. een koe!

Dus: als je in Frankrijk echt iets wilt zien, afgezien van de plaatsen waar iedereen naartoe gaat: schaf één of meerdere wandelboekjes aan, met PR’s (Petite randonnée), en goede, zoniet hele goede wandelschoenen. Pas dan zie je het echte Frankrijk, avec ses petites villages, kleine paadjes, mooie kleine dorpjes (ok, er is daar misschien niks te doen, maar ze blinken uit in simplistische, doe-maar-normaal-dan-doe-je-al-gek-genoeg schoonheid). In de boekjes staan ook altijd wat leuke wetenswaardigheden, die zelfs de Michelin Groene Gids je niet biedt.

De PR’s zijn gecategoriseerd van makkelijk tot zeer moeilijk, maar daar moet je niet teveel waarde aan hechten. De categoriën duiden vooral op het aantal kilometers, maar hebben bijna nooit een relatie met de kwaliteit of de begaanbaarheid van de paden! Helaas is het dus zo dat de meeste wandelroutes, ook al zijn ze ‘makkelijk’, niet geschikt zijn voor rolstoelers of mensen die slecht ter been zijn. Wel iets om rekening mee te houden!
De boekjes zijn bijna altijd te koop bij de VVV / bureau touristique, en vaak ook gewoon bij de boekhandel, supermarkten en zelfs online via de site van FFRandonnee. Absoluut een aanrader!

Het begon zo goed vandaag. Aardig weer, en ondanks dat we gewoon onze dagelijkse werkzaamheden aan het uitoefenen waren, wees niets op de toch enigszins rare, onverwachte wending die deze dag brengen zou. Vanuit ons geïmproviseerd huis-kantoor op de bovenverdieping hebben wij een mooi uitzicht op de velden tegenover ons. Gras. Bomen. De overburen. Links dan. Die gekke. Dagelijks zien we hoe de overbuurvrouw ’s middags de geitjes naar buiten doet, in de zon gaat zitten (of in de regen, dat maakt haar niet uit en schijnt haar niet te deren) en de geiten hoedt. Voorwaar een rustig leven. Zoniet vandaag! Deze ochtend al, tegen de gewoonte in, ging ze de twee koeien wegbrengen naar een wei. Of die wei nou van de overburen is of niet, dat maakt hen niet uit, als die koeien maar ergens staan. Bij voorkeur zelfs op land dat niet van hen is. Maar goed, ik wijk af. Zo rond half twaalf, dus vroeger dan normaal, horen wij de geitjes al blaten. Maar toch, harder dan normaal, klaaglijker ook. Toch maar even naar buiten kijken. Er is zowaar activiteit bij de overburen! Werkzaamheden aan het huis!? Dat is haast onmogelijk! Iets beter kijken dus… Dan valt het kwartje….

Tot onze schrik is het geblaat afkomstig van twee kleine geitjes. De ene blaat echter niet lang meer. Die hangt met zijn achterpoten vastgebonden, met zun kop naar beneden, tegen de muur. Het bloed loopt er nog uit. Het andere geitje wordt nota bene door 1 van de mannen die ‘aan het werk’ zijn, vriendelijk geaaid en gerustgesteld, terwijl hij de achterpoten van dat geitje stevig vasthoudt. Een tweede man, met een grote witte schort (goh, wat zou dat nou voor iemand zijn…), haalt het eerste geitje van de muur af, en hangt nu ook het tweede geitje op. Wederom: achterpoten omhoog, kop naar beneden. Klaaglijk blatend probeert het geitje zijn noodlot af te wenden. Maar helaas, met een welgemikte haal wordt de keel van het geitje doorgesneden. Toch echt nogal goor om te zien, zelfs van een afstand. Maar het is wel de realiteit van vandaag, en van het platteland. In Nederland mag dit niet meer, maar hier doen ze daar niet zo moeilijk over.

Voor het eerst heb ik zoiets van: waar zijn we hier beland? Is dit normaal? Maar… ja, ik denk eigenlijk van wel. Zo is men hier opgegroeid, opgevoed. Niet dat ik het zo zou doen, maar goed. Het is dagelijkse praktijk, en of het nou in het slachthuis gebeurt, of vlak voor je deur… nou vooruit, ik prefereer dan toch het slachthuis…

Veel mensen die ons kennen, vragen zich nog steeds af waar we nou eigenlijk naar toe gaan. En hoe het daar dan is. Daarom, voor al die mensen, en voor ieder ander ook nog eens, het bijgaande filmpje. Het leven in al zijn essentie: rust en ruimte.
Weliswaar in het Frans, maar dat is logisch. Het geeft in elk geval een bijzonder goed beeld van de streek waar wij naartoe gaan. Is dit ons ideaal? Nou… een beetje dan. Ik mis alleen de geiten

De plot in het kort:
Pierre woont in de Haute Loire, vlakbij de Mézenc, een oude vulkaan. Dat heeft hij tenminste van horen zeggen. Hoewel de verslaggever vindt dat er echt helemaal niks is waar Pierre woont, ziet Pierre dat zelf heel anders! Er zijn bomen, rotsen, brem, bos, dus het ontbreekt hem aan niets.
Pierre woont nog steeds zoals zijn ouders leefden: in 1 ruimte, grote pot met soep boven het vuur, een hond om hem gezelschap te houden, nee, Pierre is nooit alleen.
[See post to watch Flash video]
De beelden zijn (helaas) niet van mezelf. We kregen m doorgestuurd van wat dorpsgenoten, die m op hun beurt hadden gevonden op www.dailymotion.com. Credits gaan volledig naar de maker: Eric Mercier.

Ik ben benieuwd of Pierre het woord ’stress’ kent…

Daarom, voor iedereen die zich afvraagt hoe vervuild Nederland, Europa, of de wereld nou eigenlijk is, bijgevoegde afbeeldingen. De University of Heidelberg en ESA tonen aan dat het in Nederland bijna even erg is als in bepaalde delen van China en India… waar toch, alom bekend, niet de meest schone manier van industrie bedrijven heerst.

(Klik op de plaatjes links en rechts voor een grotere afbeelding)

Tuurlijk, in Frankrijk is er ook luchtvervuiling; maar waar wij zitten, is het lekker blauw