Koeien bij de Gerbier de Jonc

Koeien heb je in alle soorten en maten. Kleine koeien, grote koeien, roodbont, zwartbont, bruine koeien, koeien die loeien, koeien die scheiten en ga zo maar door. Persoonlijk vind ik koeien wel grappig. Behalve als op ze op ons land lopen, en dat gebeurt nogal eens. Maar, eerlijk is eerlijk, een koe kan niet aan het gras zien op welk stuk land ie wel of niet mag lopen. En daarbij: bij de buren is het gras altijd groener, en toevallig zijn wij de buren.
Ik ben trouwens niet de enige die koeien grappig vind. Ook op verjaardagen hier (bij Fransen dus), wordt er veelvuldig over koeien gepraat. Niet dat het allemaal boeren zijn die hier wonen en waar wij op visite gaan. Eigenlijk geeneen. Maar blijkbaar gaat er van koeien een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. “Ah oui, dat is een mooi ras, met van die mooie hoorns, en een mooie vacht. Elles sont très belles, les vaches!” Iederen vergeet dan wel even dat ze ook stinken, maar op een feestje ga je natuurlijk niet de altijd negatieve zeur uithangen. Daar hebben we onze rare overbuurman voor, en die wordt niet uitgenodigd. Die stinkt namelijk zelf meer dan heel veel koeien bij elkaar…

Hier in de buurt lopen koeien ook wel eens los. Ofwel over straat, ofwel over paden. Zonder begeleiding. Op weg naar huis. Koeien weten blijkbaar donders goed waar ze ‘wonen’, ook al hebben ze ff in een andere wei gestaan. Laatst liepen er ook wat koeien los. 1 met een autoband om haar nek, want die wilde daarvoor nog wel eens lopen rennen, en dat was niet goed voor de melk. Denk ik. Werd ie zuur van of zo. Maar sinds ze die autoband heeft, is dat afgelopen. Iedereen in de buurt kent die koe dan ook. “Ah, ja, das de koe van Monsieur C. Die woont daar en daar!” En iedereen weet ook, dat in dat groepje koeien (een stuk of 6, dat valt mee) een stier loopt. Zo ook toen dus. Los. Over een pad, daarna door de wei tegenover ons, zonder afzetting, en weer een ander pad. Een wandelpad. Stel je wandelt daar rustig, sta je ineens oog in oog met een loslopende stier. Uiterlijk van een bizon, doet het altijd goed. “Als je heel stil blijft staan en net doet of je een koe bent, doet hij niks hoor. Maar draai je niet om!”, hoor je dan Monsieur C. van verre al roepen.

Koeien krijgen ook babykoetjes. Kalveren. Die zijn kleiner van stuk. Dat weet eigenlijk iederen. Dus het is redelijk logisch dat je een afzetting daarop aanpast. Dat wil zeggen: doe het prikkel- of schrikdraad een beetje lager, zodat ze er niet onderdoor lopen…. Bij de zonen van Monsieur C. is dat nog niet doorgedrongen. Vandaar dus dat wij regelmatig die kalveren op ons land zien rondstruinen. “Hé, kijk nou! Berta 23, komt vlug! Das lekker gras daar! Mama, mogen we daar gaan eten?” En hop! Het kalf is er al vandoor. Makkelijk zat, die draad houdt zo’n kleine koe niet tegen! Dus wij weer achter die kalveren aan, om ze naar weer een ander stuk land te verjagen. Is zo gepiept. Binnen 2 minuten staan ze ergens anders. Die zonen van Monsieur C. hebben daar echter veel meer moeite mee. Die komen met veel vertoon met 3 auto’s aanscheuren, beginnen wild met hun armen zwaaiend rond de kalveren te rennen, en vinden het dan ook nog gek dat die kalveren daarvan in de stress schieten en er tussenuit proberen te knijpen. Die meegebrachte emmer met lokvoer maakt ze niets uit. Gras willen ze hebben! Veul en op hun gemak!

Nou, om ieders neus dezelfde kant op te laten wijzen wat koeien betreft, nog ff een gallerijtje. Dus, sit back, relax, kijk diep in de koeienogen…. er is geen stress… je bent…. een koe!

Wat wel errug vreemd is, is dat ‘men’ hier in Frankrijk dit soort dingen blijkbaar normaal vindt, en klakkeloos voor lief neemt. Over dit soort essentiële dingen hoor je nauwelijks mensen klagen. Maar owee als je aan hun pensioen komt! Het is veel belangrijker om met je 60e te kunnen stoppen met werken en je eigen land min of meer naar de financiële afgrond te dragen, dan water uit de kraan. Zo kan ik nog wel een paar frustrerende situaties opnoemen waar wij de afgelopen tijd tegenaan zijn gelopen, en dat ga ik in de komende maanden dus ook maar doen ook.  Een weblog over verhuizen naar Frankrijk is er uiteindelijk niet voor bedoeld om alleen de leuke dingen te belichten…

Vanmorgen heeft mijn vrouw maar weer gebeld. “Ja, we weten dat er bij u geen water is. Er is een lek ergens in de leiding. Waar? Dat weten we niet. Hoe lang het gaat duren? Dat weten we dus ook niet. Nee, u krijgt geen compensatie. Een jerrycan water? Hoe bedoelt u? O, u wilt uw handen kunnen wassen, en zelfs de wc doortrekken! Toe maar! Nou, weet u mevrouw: we weten het gewoon niet. Afwachten dus maar weer. En tot de volgende keer!”

Gelukkig hebben wij 2 grote ‘cuves’ (ook wel cubitainer genoemd, of citerne) die het regenwater opvangen, en de derde is in aantocht. Elk 1000 liter, allebei nog ongeveer halfvol, dus voorlopig kunnen we ouderwets op zun Hollands twee emmertjes water halen. We waren eigenlijk bezig om die cuves te legen, want de winter komt eraan (we hebben de eerste nachtvorst alweer vorige week gehad). Voorlopig doen we het dan maar even rustig aan met het legen van die cuves, want je weet nooit hoe lang het deze keer weer gaat duren voordat we weer water hebben…

Mocht je willen weten hoe de cuves eruit zien, dat kan!

Inmiddels zijn de cuves overigens verzakt, maar das een ander verhaal. Hopelijk kom ik daar ook eens aan toe om over te bloggen

Maar goed. De meeste Fransen kunnen geen Engels dus. Dat is op zich ook niet zo gek, want ze snappen gewoonweg niet dat een andere taal anders is opgebouwd, andere zinsconstructies heeft, misschien wel helemaal geen ’stomme h’ bevat, dat ‘the’ in het Engels niet ‘zuh’ is, dat de klemtoon anders ligt dan in hun eigen taal en ga zo maar door. Gisteren sprak ik een Fransman (jong, ongeveer mijn leeftijd ) die 3 jaar in Ierland had gewoond. Ok, Ierland, das nog iets lastiger, want een moeilijk accent. Maar goed, hij zei dus iets wat ik totaal niet verstond. “Au ar joe doe-in” of zoiets, met de klemtoon op de laatste lettergreep natuurlijk. Ik dacht eerst dat ie iets in het Frans tegen mij zij, dat ik niet begreep, (die kans is namelijk nog steeds groot), maar het was een poging tot Engels-spreken.  Na nog een een poging begreep ik eigenlijk pas wat hij wilde zeggen: “What a splendid day today, old chap.”

Anyway, Engels typen is al net zo moeilijk. Dat kan ook niet anders, want ze hebben een ander toetsenbord, net als Duitsers, Arabieren, Chinezen en ongetwijfeld nog 100 andere volken. Geen probleem wat mij betreft, iedereen heeft zijn eigen taal, dus wellicht ook zijn eigen toetsenbord-indeling. Voor Fransen is dat in de meeste gevallen AZERTY. Das makkelijk typen, AZERTY, je pakt gewoon de eerste rij letters van het toetsenbord, vanaf linksboven, en je glijdt er als het ware met je vinger overheen. Wij (Nederlanders, maar ook Amerikanen en ongetwijfeld ook nog anderen) hebben een QWERTY-toetsenbord (ok, soms een Nederlands toetsenbord, maar dat zie ik persoonlijk niet veel meer). Bijna hetzelfde dus, maar net even anders. Maar het principe blijft hetzelfde: de eerste rij letters van het toetsenbord, vanaf linksboven, en je glijdt er als het ware met je vinger overheen.

Ok…. wat heeft dat dan te maken met de botte bewering dat Fransen geen Engels kunnen / kennen / snappen??? Ok, laatst zat ik, als IT’er, even op een forum. In het Frans. En daar kom je dan toch soms vreemde dingen tegen. Iets in de trant van “Ja jongens, sorry, geen accentjes, dakjes, cedilles enz vandaag, want ik heb hier een QUERTY-toetsenbord.” Een wat? Een QUERTY-toetsenbord? Heee, die indeling kende ik nog niet. Was dat een typfout van die persoon? Ff googelen: QUERTY…. hmmmm, het komt vaker voor dan ik dacht, dus ik het zal inderdaad een QUERTY-indeling zijn. Totdat je voor de grap eens de images- of afbeeldingen-link bij Google aanklikt. Wat schetst dan je verbazing? Bij alle plaatjes die als QUERTY bestempeld zijn, zie je een QWERTY-indeling! Op zich errug lachen, maar als je even verder denkt, dan is het eigenlijk een beetje zielig. De gemiddelde Fransoos snapt dus eigenlijk niet waar dat QWERTY vandaan komt. AZERTY, dat is logisch, dat is de eerste rij letters van het toetsenbord, vanaf linksboven, en je glijdt er als het ware met je vinger overheen. Maar QWERTY? Dat is een heel stuk lastiger! Dan moet je dus op zoek naar de letter U! Want QWERTY schrijf je toch echt anders dan QWERTY. Dat moet zijn: QUERTY. Anders is het niet goed; na een q, moet een u. Zo is het, en niet anders. Anders zou je dat uit moeten spreken als… euh, tja, iets als uh…QWERTY? He… das toevallig! Je kunt dus eigenlijk gewoon met je vinger als het ware over de eerste rij letters van het toetsenbord glijden, vanaf linksboven….

Mais en tout cas, ils sont foux, les Anglais!

Het eerste deel nog niet gelezen? Dat is hier te vinden!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

De hele santekraam wordt van de weg gehaald en opgeladen op autoambulances. Mijn aanhangwagen hangt achter 1 van die vrachtwagens, de andere rijdt erachteraan. Alles gaat naar de garage, en ik bel met mijn verzekering. Wat je dus altijd bij je moet hebben: DE GROENE KAART! Dat is punt 1 verplicht, en punt 2 staat daar het telefoonnummer op dat je moet hebben. Ook vanuit het buitenland.

Terwijl ik aan de telefoon ben met Nederland, zie ik een taxi aankomen voor de twee jongedames. Ze stappen in, en de taxi draait om om weg te rijden. “Krijg nou wat”, denk ik (maar dan iets anders eigenlijk), volgens mij moeten we toch echt een schadeformulier invullen. Ik zie de bui al hangen anders! Ook de verzekeringsagent drukt mij op het hart dat het toch echt verstandig is om dat direct te doen, en niet pas achteraf. Dus ik loop naar de taxi, en vraag wat de dames (die ik eigenlijk op dat moment geen dames meer wil noemen) willen gaan doen.

“Euh, ja, we komen maandag terug bij de garage, nu gaan we verder naar Parijs, met de taxi.”
- “Nou, ik denk het niet, we gaan toch echt eerst een schadeformulier invullen volgens mij.”
“Oh, ja tuurlijk…als u dat wilt.”
- “Ja. Dat wil ik.”
“Nou vooruit dan maar.”

Pas dan blijkt dat noch ik, noch de twee ‘jongedames’ een schadeformulier bij zich hebben, maar de taxichauffeur gelukkig wel. De Franse versie uiteraard. In een nabijgelegen junkfoodrestaurant vullen we de formulieren in, voor zover we daar met zun allen verstand van hebben. Het gaat aardig, maar er is wat weinig ruimte, en als je zo’n formulier eigenlijk voor het eerst ziet, komt het een beetje rommelig over. Vandaar tip 1: neem zo’n formulier voor de gein eens door, dat scheelt misschien weer tijd en onduidelijkheid. Verderop in deze post kun je er een paar downloaden! Wel zonder carbon-doordruk erachter… vraag er dus 1 aan bij je verzekeringsmaatschappij, je bent namelijk ook nog eens verplicht om zo’n formulier bij je te hebben!

Uiteindelijk kom ik dan toch, behoorlijk gestressed, bij mijn hotel aan. Slapen doe ik niet, veel te veel stress. Ik heb gelukkig met de verzekering geregeld dat ik de volgende dag met de trein verder kan, de auto en aanhangwagen worden later opgehaald. Naar later blijkt wordt de aanhangwagen door de ANWB verder het land in gebracht, de auto gaat terug naar Nederland… het is namelijk niet helemaal duidelijk of die total-loss verklaard zal worden. Das dus vette pech voor deze kabouter, maar dat hele eind moet nogmaals afgelegd worden.

En voila, vandaar dus dat het hele invoerverhaal met 3 maanden uitgesteld werd… maar gelukkig alles met een goede afloop! Begin december is de auto gerepareerd, 30 december is het dan eindelijk zover dat we alle vuile was die nog in de auto zat sinds oktober, in Frankrijk in de wasmachine kunnen gooien, en begin januari is mijn eigen auto in Frankrijk geregistreerd! Dankzij het stappenplan, maar met 1 aanvulling: het bewijs van inschrijving van de gemeente is blijkbaar in mijn geval niet voldoende. Een rekening van de EDF daarentegen wel. Dat heeft in Frankrijk overduidelijk meer waarde dan een min of meer officieel papiertje met een stempel van de burgemeester . Het ligt er dus maar aan wie je tegenover je hebt achter de balie…

De tips:

• Heb je een ongeluk gehad? Vul ALTIJD het Europees schadeformulier in (als dat mogelijk is)
• Langs de péage staan om de 2 km praatpalen, net zoals de ANWB-palen in Nederland. Kun je die niet bereiken, bel dan 112, het Europese noodnummer.
• Probeer een beetje kalm te blijven. De meeste mensen veroorzaken niet met opzet een aanrijding.

De downloads:

• Nederlandstalig Europees Schadeformulier (PDF)
• Engels- en Franstalig Europees Schadeformulier (PDF)

Vergeet overigens niet dat dit een momentopname is van het schadeformulier van nu en dat het misschien kan wijzigen!

Ook iets dergelijks meegemaakt in Frankrijk? Laat het weten!

Waarom heeft het dan zo lang geduurd? Ok, dat is een ander verhaal….

Het is half oktober 2009. Ik rij over de A1, in Frankrijk, zo’n 60 km ten noorden van Parijs. De aanhangwagen (de tweedehands Boedelbak waar ik het eerder over heb gehad) hangt achter mijn nog steeds in Nederland geregistreerde auto. Groot, geel, niet te missen, niet over het hoofd te zien. Morgen zal ik aankomen in ons Franse huis. Dat gaat vanavond niet meer lukken, want het is tijd om te eten en een beetje op tijd een hotel in te duiken. Eindelijk is het de laatste keer dat ik met de aanhangwagen dat hele eind hoef te rijden! Yes! Nagenoeg alles is verhuisd!

Volgende week ga ik dan ook eindelijk mijn eigen auto invoeren. Mijn certificat de coformité voor de Ford is inmiddels binnen, dinsdag ga ik een afspraak maken voor de controle technique, daarna de papieren aanvragen…. het gaat van een leien dakje!

Nog een kleine 2 kilometer te gaan tot de afslag bij Senlis, even doorrijden naar het hotel, en genieten van een welverdiende rust, na een week lang de laatste loodjes in Nederland ingepakt te hebben. Het is rustig op de weg, dus alles is goed. Totdat…. in mijn spiegel zie ik een auto op de middelste baan rijden. Die gaat mij inhalen. Denk ik. FOUT! Opeens zie ik de auto naar rechts zwenken, naar mijn baan dus. Ik schrik. Daar rij ik toch? Ziet hij / zij mij niet dan? Ik voel een kleine, korte stoot via de aanhangwagen mijn auto bereiken. Klein, maar met grote gevolgen! Eerst begint de aanhangwagen lichtjes te slingeren, maar dat wordt al snel heviger. Corrigeren helpt voor geen meter meer, en voor ik het weet schiet ik schuin over de snelweg richting de vangrail van de middenberm. Wat er dan door je heen gaat, dat wil je niet weten. Schreeuwend geef ik op het laatste moment toch weer een ruk aan het stuur om de impact te vermijden. Ik stuiter vanaf de vangrail weer terug de weg op, en probeer uit alle macht de boel recht te houden. Maar de aanhangwagen denkt daar anders over, die probeert uit alle macht om te vallen en mij te dwarsbomen. Gelukkig win ik uiteindelijk op de een of andere manier toch, en kom achterstevoren op de vluchtstrook tot stilstand. Niet gekanteld, niet gewond. De aanhangwagen staat haaks op de auto, half op de weg. Ik besef nog dat dat niet slim is, dus ik herstart de auto en rij iets netter de vluchtstrook op. Dat klinkt als een blok beton dat over een met glas bezaaid gravelpad gesleept wordt, dus iets zegt me dat er behoorlijk wat kapot is. Ik stap uit, loop naar de auto die mij heeft aangereden, en zie twee jongedames zitten die wel geschrokken zijn, maar geen besef hebben van wat er aan de hand is.
“Gaat het goed met jullie?”, vraag ik in mijn op dat moment beste Frans.
- “Ja hoor, met u ook?”
“Ja, gelukkig wel.”
- “Ok, dan kunnen we weer doorrijden.”
“Uuuuh, wat?”
- “Ja, we hebben allemaal niks, dus we kunnen toch weer doorrijden?”
“Uhm, de voorkant van jullie auto ligt eraf, mijn auto is flink beschadigd, net als mijn aanhanger, dus ik denk dat er iets geregeld moet worden….”
- “Hoe bedoelt u? We zijn wel gespind, maar we hebben niks, dus we kunnen toch weer doorrijden?”
“Stap maar even uit en zet jullie auto maar aan de kant, dan zien jullie vanzelf dat dat niet kan…”

Pas dan krijgen ze het door dat er toch iets meer aan de hand is. Ze stappen uit, zien tot hun schrik dat ik gelijk heb, en de hulpdiensten worden gebeld, via het internationale nummer 112. Met een minuut of 7 is alles ter plekke: twee auto-ambulances, brandweer, politie, grote verlichte borden met knipperende pijlen; het hele circus dus. Goed geregeld, dat moet ik absoluut toegeven. Maar je maakt het liever niet mee…

Anyway, het wordt een lang verhaal, dus ik splits m op in 2 delen. Dat houdt de spanning erin

Enfin, nadat de certificat de coformité binnen is (stap 1), de auto door de controle technique is gekomen (stap 2), de factuur en kentekenbewijs zijn opgezocht (check de lijst van benodigdheden!), togen we naar het bureau des impots voor de quitus fiscal (stap 3). Met stomheid geslagen staan we 10 minuten later weer buiten. Er waren geen problemen! Geen bureaucratisch oponthoud, nee, niks van dat al! Een vriendelijke mevrouw hielp ons door alles heen, en zelfs voor de tweede auto is de quitus binnen. Zelfs zonder dat ik de originele factuur bij me had, zonder een bewijs van controle technique. Tot nog toe gaat het allemaal goed en zonder problemen! Zelfs in het toch behoorlijk bureaucratische Frankrijk! Dus, stoute schoenen aan, en direct door naar de (sous-)prefecture (stap 4).
Damn! Gesloten! Maar toch, er gaat net iemand naar binnen, en we mogen heel even mee. Tis half twaalf, dus eigenlijk bereidt men zich al geestelijk en lichamelijk voor de op de lunch van 12 uur, maar toch… vooruit. Wederom een vriendelijke mevrouw aan de balie! Maar… “oei, een auto importeren? Dat is een geval apart! Moeilijk!” Even doorvragen, doorpraten, en “O! De auto is al van u! Oooo, dan is het allemaal niet zo moeilijk! Heb je dit formulier, dat formulier, controle technique, inschrijvingsbewijs (oftewel: het hele rijtje van stap 1 en 2 doorgelopen)? Nou, prima! Vul het aanvraagformulier voor de carte grise even in en kom na de lunch ff terug, dan regelen we dat voor u! Vanaf half twee kunt u terecht!”

En voila, om 13.50 u zijn we aan de beurt bij de balie van de cartes grises, en om 14 u is alles in kannen en kruiken. Ook wel weer even melden dat het gaat om een auto die al van jezelf is, want anders begint men toch lichtelijk te paniekeren. Maar al met al… geen problemen! A la minute krijgen we de voorlopige carte grise mee, met het nieuwe kenteken-to-be.
En wat schetst onze verbazing? Twee dagen later, met de immer goed-opererende La Poste, wordt ons onze eerste officiële carte grise overhandigd!

Alle horrorverhalen ten spijt, ga ik er bijna in geloven dat het met de Ford Focus ook wel mee zal gaan vallen. Behalve dan dat het eerste is dat de Franse autoverzekeringsagent zegt: “hmmm, dat type, dat kennen we in Frankrijk niet. Daar is een andere benaming voor…. c’est compliqué….”. We gaan het zien!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Over de site van de SNCF heb ik het al eerder gehad, dus het moge duidelijk zijn dat het kopen van de kaartjes online nogal lastig is. Eerst de site van de TGV zelf maar eens vinden dus. Helaas doet die niet onder voor die van de gemiddelde Franse site, en al helemaal niet voor die van de SNCF…! De eerste poging, om de aankoop via de Nederlandse versie van de site te doen, resulteert in een hoop frustraties, omdat pagina’s bijzonder slecht vertaald zijn, en daardoor eigenlijk totaal niet te begrijpen. Ik hoop van ganser harte dat dit vertaald is door een computer, en niet door een professioneel vertaler! De Franse versie van de site werkt op zich goed, hoewel je wel over een dosis doorzettingsvermogen moet beschikken. Maar goed, na eenmaal online betaald te hebben (een unicum in Frankrijk geloof ik), worden de kaartjes wel de volgende dag al thuis (in Frankrijk dus, want das thuis) opgestuurd! De oude, vertrouwde La Poste werkt beter dan sites in Frankrijk!

Zondagochtend vertrekken we vanaf ‘de boerderij’ op het platteland, op weg naar de grote stad, St. Étienne dus. Als je eenmaal op het platteland woont, merk je dat je steden gaat mijden, ze zijn te druk, te lawaaierig, te stinkend-naar-uitlaatgassen. En dat is in St. Étienne al niet anders. Daarnaast laat de bewegwijzering in zo’n stad vaak nogal te wensen over, en aangezien wij volgens mij de laatste op deze aardbol zijn die nog geen TomTom of zoiets hebben, nemen we minstens 3 keer een verkeerde afslag. Dat ligt natuurlijk niet aan ons, maar aan het ontbreken van die bewegwijzering. Geheel volgens de Franse traditie, dat dan weer wel. Hoewel dat de laatste jaren gelukkig stukken verbeterd is!
Gelukkig ook hebben we een ruime marge qua tijd ingebouwd, dus na een half uur verkeerde afslagen nemen, komen we nog steeds ruim op tijd aan op St. Étienne Chateaucreux, het vertrekpunt voor mij van de TGV. Door een sterk staaltje TGV-lijn-logistiek, ben je wel verplicht om in Parijs over te stappen. En dan bedoel ik niet van het ene perron naar het andere lopen, maar vanaf Gare de Lyon eerst via de metro, overstappen op een andere metro, en dan nog zo’n 3 kwartier wachten op de aansluiting op Gare du Nord. Handig is anders, maar het werkt. En in de TGV en Thalys kun je (mits je 1e klas reist) nog werken op je laptop ook, dankzij de stopcontacten in de coupé. De Thalys heeft dan ook nog eens Wifi aan boord, dus je hoeft internet hooguit tussen St. Étienne en Parijs te missen. Joepie, kan ik eindelijk ook op zondag aan mijn werk .

Anyway, na ruim 11 uur onderweg via het Franse, Belgische en Nederlandse spoorwegnet, doe ik de deur van ons helaas nog niet verkochte appartement in Nederland open. Redelijk vermoeid en gebroken, maar eindelijk weer een patatje-pinda rijker! Waar een klein land groot in kan zijn!

Maar ondanks dat de stations in Parijs bijzonder mooi zijn, is het toch een vreemde ervaring. Zoveel mensen, zoveel geluiden, een continue stroom van informatie wordt je aangeboden via speakers, borden en mensen. Het is bijna alsof je naar een film zit te kijken, een Science Fiction film, waarin iedereen in de gaten gehouden wordt, en iedereen via automatische berichten gewezen wordt op zijn / haar veiligheid en gezondheid. “Je mag niet roken, want het is een openbare ruimte”. “Als je je niet lekker voelt, ga dan naar de dokter, doe een mondkapje op in verband met de Mexicaanse griep.” Het is gewoon creepy, die steden! Doe mij maar het platteland! Met een ligne touristique in de zomer, waarvoor je zeker weten niet online een kaartje kan kopen, die geen 300 km/uur rijdt, en die zeker niet doorrijdt naar Nederland Ik wil nu alweer terug naar huis!

• Als je vroeg genoeg een kaartje boekt voor de TGV, kun je voor dezelfde prijs als de 2e klas, 1e klas reizen!
• Al met al zou ik met de auto sneller geweest zijn… ok, in Frankrijk zelf rijdt de TGV goed door, maar in Nederland lijkt het wel een boemeltje…
• Plattegrond van de metro in Parijs nodig? Hier is tie!

Het begon zo goed vandaag. Aardig weer, en ondanks dat we gewoon onze dagelijkse werkzaamheden aan het uitoefenen waren, wees niets op de toch enigszins rare, onverwachte wending die deze dag brengen zou. Vanuit ons geïmproviseerd huis-kantoor op de bovenverdieping hebben wij een mooi uitzicht op de velden tegenover ons. Gras. Bomen. De overburen. Links dan. Die gekke. Dagelijks zien we hoe de overbuurvrouw ’s middags de geitjes naar buiten doet, in de zon gaat zitten (of in de regen, dat maakt haar niet uit en schijnt haar niet te deren) en de geiten hoedt. Voorwaar een rustig leven. Zoniet vandaag! Deze ochtend al, tegen de gewoonte in, ging ze de twee koeien wegbrengen naar een wei. Of die wei nou van de overburen is of niet, dat maakt hen niet uit, als die koeien maar ergens staan. Bij voorkeur zelfs op land dat niet van hen is. Maar goed, ik wijk af. Zo rond half twaalf, dus vroeger dan normaal, horen wij de geitjes al blaten. Maar toch, harder dan normaal, klaaglijker ook. Toch maar even naar buiten kijken. Er is zowaar activiteit bij de overburen! Werkzaamheden aan het huis!? Dat is haast onmogelijk! Iets beter kijken dus… Dan valt het kwartje….

Tot onze schrik is het geblaat afkomstig van twee kleine geitjes. De ene blaat echter niet lang meer. Die hangt met zijn achterpoten vastgebonden, met zun kop naar beneden, tegen de muur. Het bloed loopt er nog uit. Het andere geitje wordt nota bene door 1 van de mannen die ‘aan het werk’ zijn, vriendelijk geaaid en gerustgesteld, terwijl hij de achterpoten van dat geitje stevig vasthoudt. Een tweede man, met een grote witte schort (goh, wat zou dat nou voor iemand zijn…), haalt het eerste geitje van de muur af, en hangt nu ook het tweede geitje op. Wederom: achterpoten omhoog, kop naar beneden. Klaaglijk blatend probeert het geitje zijn noodlot af te wenden. Maar helaas, met een welgemikte haal wordt de keel van het geitje doorgesneden. Toch echt nogal goor om te zien, zelfs van een afstand. Maar het is wel de realiteit van vandaag, en van het platteland. In Nederland mag dit niet meer, maar hier doen ze daar niet zo moeilijk over.

Voor het eerst heb ik zoiets van: waar zijn we hier beland? Is dit normaal? Maar… ja, ik denk eigenlijk van wel. Zo is men hier opgegroeid, opgevoed. Niet dat ik het zo zou doen, maar goed. Het is dagelijkse praktijk, en of het nou in het slachthuis gebeurt, of vlak voor je deur… nou vooruit, ik prefereer dan toch het slachthuis…

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Nog lastiger wordt het, als je op latere leeftijd (niet dat ik zo oud ben, eigenlijk nog een jonge God… in mijn ogen dan) dagelijks met een taal geconfronteerd wordt, waarvan je denkt dat je die met je VWO-scholing van 20 jaar geleden nog wel spreekt. Niet dus. Dat wil zeggen: ik kan me aardig redden en ik kan de rode draad in een verhaal meestal aardig volgen. Maar als je, eenmaal weer thuis gekomen, de gesprekken van een lange, niet geheel van wijn ontziende avond nog eens de revue laat passeren en doorspreekt met je wél goed-Frans-sprekende vrouw, dan blijkt toch dat je sommige passages een nét iets andere draai hebt meegegeven.

Het is mij dus meerdere keren overkomen dat ik mijn vrouw na zo’n avond vragend aankeek, mezelf afvragend waarom zij sommige dingen niet meegekregen had. Dat lag dan uiteraard niet aan haar, maar aan mij.  Het bleek dan keer op keer dat er totaal, maar dan ook echt totaal iets anders werd gezegd dan wat ik dacht te hebben opgevangen of dacht te hebben begrepen. Of soms niet eens begrepen, maar alleen vriendelijk lachend ja-knikkend. Als de Fransoos lacht, en ik ook, dan is het goed. Toch? De Fransoos denkt dat ik het begrijp, ik weet dat dat niet zo is, maar ik denk ook te weten dat de Fransoos inderdaad denkt dat ik, de Nederlander, het begrijp. Begrijp je? Werkt altijd!

Maar eigenlijk heb je er niks aan. Eigenlijk zou je moeten zeggen: je ne comprends rien de ce que tu m’as dit. Maar ja, probeer dat maar eens te zeggen als een Fransman net een mop heeft verteld. Hij ligt zo ongeveer dubbel van het lachen, en om hem dan moeilijk de clou (mooi Frans woord overigens) uit te laten leggen… tja, dan is de lol ervanaf. Dus ik lach gewoon vrolijk mee, lachen werkt toch aanstekelijk, en iedereen is tevreden.

Behalve ikzelf. Op een gegeven moment merk je toch dat je dingen mist, en dat dat soms lastig is. Maar daar is gelukkig wat aan te doen! Contact leggen! Praten! Vragen! Nog een keer vragen! En als je het dan nog niet snapt, is er altijd nog die gulden uitweg: lachen en ja knikken! Werkt altijd !

En eindelijk, daar zijn ze weer, een paar tips!

• Hou pen en papier bij de hand, schrijf op wat je later wilt opzoeken.
• Wie schrijft, die blijft: als je dingen opschrijft, onthoud je het veel beter.
• Vraag ook naar woorden die je dagelijks nodig zou kunnen hebben. Een slakom is bijvoorbeeld een saladière, weet ik van de buurman, omdat ik het gevraagd heb! Zo’n woord blijft me dus bij. Niet dat je er veel aan hebt, maar toch

De benodigdheden:

• Pen en papier
• Geen schroom

Christenen vieren deze dag vanuit hun geloof dat Jezus opgestaan is uit de dood, op de derde dag na zijn kruisiging.

In de loop der jaren zijn veel non-religieuze culturele elementen toegevoegd aan het feest. Pasen duurt twee dagen en wordt gevierd op een zondag en maandag. Beide dagen worden wel afzonderlijk Eerste en Tweede Paasdag of Paaszondag en Paasmaandag genoemd.

Pasen heeft zijn oorsprong in het Joodse Pesach. Tijdens het concilie van Nicea (325) zijn de data van beide feesten officieel ontkoppeld.

bron: Wikipedia

De zaterdag vóór Pasen waren wij uitgenodigd bij de overburen. Niet de gekke overburen (links), maar de normale (rechts). Klein, maar wel belangrijk verschil Eigenlijk was het hele gehucht uitgenodigd, behalve dan dus weer die gekke overburen uiteraard. Met een man / vrouw of 10 die zaterdagavond lekker zitten eten, drinken, maar ’s nachts toch weer de helft op een niet al te natuurlijke manier het lichaam laten verlaten Maar, eerlijk is eerlijk, het was gezellig, en de wijn was lekker

Maar goed, Pasen dus. Waar denk je aan bij Pasen? Juist! De Paashaas! Maar die kent men in Frankrijk niet! In plaats van een Paashaas kennen ze hier…. een klok! Een simpele, vergulde, rijk gedecoreerde, van alle gemakken voorziene klok. Maar dan van chocolade. Zo één waarvan je denkt: lekker, een klok van chocolade! Niets meer, niets minder. Wat dan wel vreemd is, is hoe Franse ouders hun kinderen vertellen wie die eieren dan verstopt in de tuin. Want een klok…. dat wordt toch lastig! Een Paashaas daarentegen, das logisch: die kan huppelen, rennen, heeft een mandje op zijn rug, ziet er olijk en vrolijk uit, en heeft als dagtaak eieren verstoppen. Dat weet iedereen. Een klok daarentegen, tja, die hangt een beetje te bengelen, bij voorkeur in een kerk- of klokkentoren, en heeft, als het een beetje meezit, nog een klepel om wat geluid te kunnen maken. Maar persoonlijk heb ik nog nooit een klok paaseieren zien verstoppen! Nee, ik denk dat ik Obelix gelijk moet geven, maar dan net iets anders: Rare jongens, die Fransen!

… maar wel gezellig