Verderop in deze post kun je ook nog vinden:
Vergeet niet op de kleine foto’tjes te klikken voor een grotere!

In feite wordt deze post dus een soort van minihandleiding hoe je zo’n vloertje kunt storten. Maar feel free om te zeggen als het niet goed is! Ik zeg niet dat ik het dan opnieuw ga doen overigens…

Ten eerste ga je graven. Daar zijn we professionals in, want afgelopen winter hebben we de stal voor een heel groot gedeelte afgegraven. Ook daar komt hopelijk ooit nog eens een post over. Goed, dat graven, dat lijkt simpel. Spade, schop, eventueel een greep of een pikhouweel (pioche), en je gaat aan de  gang. Maar zoals iedereen al kon verwachten: hier in Frankrijk gaat dat niet zo. Je komt tijdens dat graven namelijk van alles en nog wat tegen: glas, botten, stenen, de aardleiding, de afvoer van een klein keukenblokje, de oude (loden) afvoer van daarvoor (hoe die dan boven de huidige afvoer kan liggen, is mij enigszins een raadsel… haal m dan weg zou ik zeggen…), plastic, schoenen, glazen potjes met een of ander medicinaal goedje en ga zo maar door. Dat graven duurt dus een tijdje, maakt niet uit hoe groot of klein het vloertje is / wordt.

Maar als het dan toch eindelijk gelukt is om de vloer op diepte te hebben afgegraven, dan kun je beginnen. De volgende stap is het maken van een bekisting. Dat kan van betonplex (multiplex met zo’n mooi glad donkerbruin plastic-achtig laagje erop), maar je kunt ook gewoon hout gebruiken. Zelfs sloophout. Als je er maar rekening mee houdt, dat de hoogte precies goed is. En dat de bovenkant vlak is, want die ga je later gebruiken om het beton af te rijen (vlak te maken). Zorg er uiteraard voor dat die bekisting tijdens het storten niet instort! Beton is vrij zwaar, dus eenmaal aan het storten, dan kun je je bekisting niet meer gaan herstellen!

Bekisting klaar? Dan kun je op de bodem wat puin / puzzolane gaan leggen. Puzzolane is beter, dus duurder, en dient om het water beter te kunnen afvoeren, en tevens als drukverdelende laag. Wij hebben puin gebruikt in plaats van puzzolane, omdat we daarvan nog een stapel achter huis hebben liggen, en die moet toch ooit een keer weg. Dat puin, dat stamp je zo goed als het gaat vlak, en je kunt verder naar de volgende stap: een plastic laag eroverheen. Eigenlijk zou je stevig landbouwplastic moeten gebruiken, maar aangezien het er enkel toe dient om het water dat in het beton zit niet meteen te laten weglopen, hebben wij een stuk plastic gebruikt dat we eerder in huis hadden hangen tijdens sloopwerkzaamheden. Een anti-stof-stuk-zeil zeg maar. Voldoet prima. (Hmmmm, als ik het zo terug lees, dan worden we wel steeds Franser in het bedenken van oplossingen…. .)

Goed, volgende stap alweer: een vlechtmatje. Betonstaal, gevlochten dus. Je kunt die matten kant en klaar kopen, maar dat gaat per mat van veel meters bij nog meer meters. En dat past niet in de auto. Wat je dus wel kan doen als je maar een klein vloertje gaat storten: zelf die mat vlechten. Je gaat naar de bouwmarkt (wij zijn naar de BigMat gegaan), en haalt daar betonstaal. Met een beetje medewerking mag je de boel daar zelf ff op maat knippen, met een speciaal daarvoor geschikte tang. Daarmee knip je het staal (8 mm doorsnede in ons geval) op lengte, waarbij je rekening moet houden met het feit dat de kopse kanten ook in het beton moeten zitten. Om betonrot te voorkomen, hou je die afstand op zo’n 3 cm (je krijgt dus overal minstens 3 cm beton op je staal, zodat het niet kan roesten). Het vlechten (samenbinden van het staal) doe je gewoon met wat ijzerdraad. Wij hadden nog wat ijzer-binddraad (heet dat zo?), met van dat groene plastic eroverheen; gaat ook prima.

Matje klaar? Leg het op zun plek, en hou ook hier weer rekening met een betondekking van zo’n 3 cm. Aan de onderkant dus. Daarvoor kun je weer in de winkel gaan shoppen en plastic afstanddingetjes halen, maar simpele steentjes (weer dat puin bijvoorbeeld, of stenen uit de net afgegraven kuil zelf) voldoen ook hier weer prima. En scheelt weer in de kosten.

Het gaat goed, we zijn er bijna: je kunt gaan storten! Dan moet je dus wel beton hebben, of aan laten rukken door een betoncentrale. Ons vloertje meet echter slechts 1,2 x 1,6 x 0,12 m dik, wat neerkomt op zo’n 230 liter beton. En daar komt geen enkele betoncentrale voor rijden. Tenzij je betaalt misschien. Voor minstens 6 kubieke meter. Dus: je haalt zakken beton, of afzonderlijk zand, grind, en cement. Wij hebben gekozen voor de eerste optie: kant en klaar (pret à gacher), dat werkt voor zo weinig een stuk makkelijker. Geen gedoe met mengen (behalve water), en alles is hetzelfde. Dus: 1 voor 1 doe je de zak met beton in de betonmolen (en die heb je echt nodig! ) en na amper een uurtje ligt de vloer er netjes bij. Nog ff afrijen, zodat de bovenkant gelijk ligt met de bekisting, en klaar ben je! Alles bij elkaar opgeteld heb je voor nog geen 100 euro (beton, staal, stukkie plastic, bekisting) een fantastisch vloertje liggen. Eentje waarbij de cuve NIET kan verzakken (gaan we voorlopig dan even van uit ).

Ok, ook hier weer wat tips!

• Hoe diep moet je graven? Reken ruwweg 12 cm voor de vloer zelf, evt 5 cm voor wat zand (draagkrachtige en vooral vlakke laag), 10 cm puzzolaan, evt isolatie (buiten niet nodig natuurlijk) en je bent er. Wij hebben hier nu ongeveer 15-18 cm afgegraven: 12 voor de vloer + wat puin.
• De betonmolen heb ik ‘vastgezet’ dmv twee simpele spijkertjes op een oude plank. Zo staat ie stabiel en kan niet kantelen bij het leegkiepen.
• Ga nooit met je handen in de draaiende betonmolen! (Duh…)
• Het beton kun je makkelijk verdelen / uitspreiden mbv een oude bezem, zonder haren. Oftewel: een steel met een plank eraan waarbij je het beton van je af kunt duwen, maar ook weer naar je toe kunt halen.
• Gebruik in elk geval een veiligheidsbril, want beton is gevaarlijk voor de ogen! Een stofkapje voor je mond kan is ook aan te raden.
• Zo’n zak beton in de betonmolen kieperen is nogal lastig. Leg m er daarom in (de zak nog dicht), snij m aan de onderkant open met een stanleymes, en vervolgens over de lengte. Je krijgt dus een soort T-snede. Daarna pak je de beide punten aan de voorkant, en tilt m als het ware zo leeg in de betonmolen. Probeer het maar. Let wel: de betonmolen staat UIT!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Ruwweg zijn de fases of stappen als volgt:

1. omleiden van de hemelwaterafvoer
2. aanbregen van een stevige ondergrond
3. plaatsen van de cuve

Ok, stap 1, het omleiden van de hemelwaterafvoer (hwa). Die is uiteraard voor iedereen weer anders en volkomen afhankelijk van wat je wilt. Wij gaan de cuve in een soort hokje plaatsen, omdat een gemiddelde cuve nou niet echt uitblinkt qua design. Hoeft ook niet, als tie maar functioneel is. Het design, dat is het hokje eromheen. Ooit.
In elk geval, dat hokje gaat ons beletten om de aftakking in de standpijp van de hwa te plaatsen. Daar kunnen we eenvoudigweg niet meer bij dan. Dus de hwa wordt eerst vakkundig horizontaal (niet helemaal natuurlijk, anders loopt het water niet weg) boven de te plaatsen cuve langs geleid. In die horizontale buis plaatsen we de aftakking. Vervolgens kun je er weer voor zorgen dat het water weg kan, bij ons is dat de put in, in de moestuin. Dat je hierbij meteen rekening moet houden met fase 2, het aanbrengen van een stevige ondergrond, spreekt voor zich
Dat kan allemaal een heel gepuzzel zijn: wat voor bochtjes (coudes) heb je nodig, met welke aansluiting: mannetje, vrouwtje (mâle, femelle), welke diameter (100 mm of 80mm, en niet elke bouwmarkt heeft 100 mm!), welke kleur (grijs, lichtgrijs, zandkleur (sablé)), hoeveel bevestigingsbeugels en ga zo maar door. En vergeet ook vooral de pluggen / bevestigingsmaterialen voor die beugels niet! Altijd weer leuk als je denkt dat je alles hebt, en dan tot de conclusie komt dat je toch iets redelijk essentieels vergeten bent…. Mag je weer 60 km heen en terug naar de bouwmarkt rijden…

Anyway, aangezien bij ons de hwa ook voor een groot gedeelte in dat hokje zelf komt te zitten, is voor ons de kleur niet heel belangrijk. En aangezien we nog wat dingen hadden liggen van de vorige eigenaar, is het bij ons eigenlijk een beetje een zooitje geworden qua kleuren en diameters. Maar goed, ik schaar dat onder de noemer: integreren in Frankrijk

Zo ook de tijdelijke oplossing die we even nodig hadden, omdat we niet in 1 keer door konden stomen naar fase 2 en 3. Die tijdelijke oplossing van de omleiding van de hwa zag er toch wel heel Frans uit. Desondanks voldeed ie goed, en was precies op tijd ‘af’ om een gigantische bui voor 90% goed af te voeren. De overige 10%, nou ja, die ging ernaast zullen we maar zeggen. Maar door die stortbui, moest de o zo goede tijdelijke oplossing toch weer veranderd worden…. De put dreigde namelijk over te lopen. Dus, poging 2: direct de moestuin in.

• rolmaat / meetlint / duimstok
• boormachine
• hamer
• schietlood
• afteken-iets (potlood)
• ijzerzaag om hwa te zagen
• pvc-lijm

De tips!

• hou rekening met de hoogte van een emmer / gieter, als je die rechtstreeks vanuit de cuve wil vullen. Plaats de cuve dan hoger, en daarmee een horizontale hwa ook!
• bepaal vantevoren welke bochten / rechte stukken hwa je nodig hebt
• eigenlijk al voor fase 2: hou qua afmeting van je ondergrond ook rekening met een evt te bouwen hokje, en met het plaatsen van de emmer / gieter

Heb je zelf nog meer tips? Laat het weten!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Het lijkt logisch, het regenwater vang je op via de dakgoot (chenaux) en de regenpijp (hemelwaterafvoer om precies te zijn, descente).  Aftakkinkje in de regenpijp naar een grote ton, en klaar is Jean-Pierre. Maar dan moet Jean-Pierre wel een dakgoot en regenpijp hebben! Want daar ontbreekt het nogal eens aan bij oude Franse huizen. Zeker aan de achterkant van het huis vond men het vroeger niet nodig om het regenwater op een goede manier af te voeren. Het water komt toch wel naar beneden vallen, en aan de achterkant van het huis komt toch geen bezoek, dus… zonde van de investering, zonde van de moeite, of Jean-Luc de chenauist was ‘toevallig’ aan het staken voor een beter pensioen. Toen al.

Goed, sinds de zomer van 2008 hebben wij een dakgoot. Voor én achter. Helemaal blij! Met twee cuves (cuve à l’eau, citerne), in totaal 2000 liter water die we goed kunnen gebruiken. Via een klein buisje / overloop zijn de twee cuves aan elkaar verbonden: loopt de ene vol, dan gaat het water via die overloop naar de andere cuve. Simpel, maar slim bedacht.
Nou wil het geval dat het hier bij ons in de Auvergne van tijd tot tijd wel wil regenen. Niet al te vaak, maar als het regent, dan regent het ook écht. En met een dakoppervlak van 240 m2 wordt er veel water opgevangen. Heel veel water opgevangen. Teveel water opgevangen zelfs. Vandaar dat aftakkinkje, dat we zelf dicht of open kunnen zetten (nope, helaas geen afstandsbediening). Zo stroomt het water ofwel de cuves in, of gaat alsnog op het land de grond in.

Maar goed, die cuves van elk 1000 liter, dat weegt nogal. Een klein rekensommetje leert ons dat dat zo’n slordige 1000 kilo plus het gewicht van de cuve is. Zo moeilijk is dat niet. En hoe voor je die belasting naar de grond af? Eigenlijk zijn er twee opties:

1. op de Franse manier
2. op de goede manier

Onze Franse dakgoot- annex regenpijpspecialist is voor optie 1 gegaan. De Franse manier dus: zet een aantal betonnen blokken (parpaings) op een vochtige ondergrond,  balkje hout er op zodat het allemaal een beetje waterpas is, en klaar ben je! Fluitje van een centime! Na hem de zondvloed. En inderdaad, na hem de zondvloed. Want onze cuves werden na een paar maanden toch niet meer zo snel gevuld als in het begin. Kleine check: de boel is verzakt, waardoor de aftakking niet meer boven de opening van de cuve uitkomt, maar pakweg 15 cm ernaast. En al dat water, tja, dat komt toch wel naar beneden vallen. Wat doe je in zo’n geval, natuurlijk als het  op dat moment regent? Juist, laarzen aan, regenjas, autokrik mee, en optillen die handel. Tot het weer een beetje waterpas is, of in elk geval dat het water er weer in stroomt in plaats van ernaast. Nog een beetje op de Franse manier fixeren, zodat je niet na 1 dag weer opnieuw kan beginnen, en het kan er weer ff tegenaan. We leren het wel! Die Franse manieren zijn zo gek nog niet! Niet repareren, maar maskeren! Das het motto! Of tijdelijke oplossingen bedenken, waarvan je weet dat het voor geen meter klopt, maar voorlopig ff voldoet. Gedoogbeleid als het ware. Das dus niet typisch Nederlands, Fransen kunnen en kennen daar ook wat van.
Anyway, manier 1 is dus niet de juiste. Wat dat wel is, weet ik niet zeker, maar onze 3e cuve is in aantocht. Weer 1000 liter water. 1000 kilo, die niet moet verzakken. Wij gaan het nu dus wél goed aanpakken (hoop ik). De voorbereidingen zijn getroffen. Dat lees je de volgende keer, want het wordt weer een lang verhaal….

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Ik ben me ervan bewust dat deze info bij lange na niet voor iedereen interessant is, vandaar het afzonderlijke tekstbestandje. Voor diegenen die het wél interessant vinden, is het misschien raadzaam om dat bestandje even te downloaden en op te slaan. Das wel zo handig voor naslag, op het moment dat je verstoken bent van internet!
In het kort even wat details waar het in dat tekstbestandje over gaat, de uitgangssituatie dus:

• router: Linksys WRT54G
• modem: Orange ADSL-modem Livebox met een rode en een gele aansluiting
• bijgeleverde Orange CR-ROM met een hoop pc-vertragende troep erop, waar je verder eigenlijk niks aan hebt.

Vooral die CD-ROM, daar heb je dus niet veel aan. Wat je daar mee doet, moet je zelf weten, maar mijn advies: installeer m niet. Het enige nuttige van het installeren van die software is namelijk dat op de achtergrond de Orange Livebox van een username en wachtwoord wordt voorzien. Die gegevens heb je, als het goed is, per post gekregen als je een abonnement bij Orange aanvraagt (en bij de gratie van France Telecom / Orange wordt dat dan ook nog aangelegd…), en kun je ook handmatig in de Livebox zetten. Hoe? Dat staat in het tekstbestandje. Verder wordt er een browser met een hoop toeters en bellen geïnstalleerd, een sidebar, en om het voor de Franse gebruiker zo eenvoudig mogelijk te maken: dat start allemaal automatisch op met het starten van je pc…. na 10 minuten kun je dan wellicht weer iets doen…

Hier is het allemaal om te doen: Installatiehandleiding Linksys WRT54G achter livebox (txt-bestandje)

Dus, de tips:

• Installeer de CD-ROM niet
• download het tekstbestandje met stappen om de router achter de livebox te installeren

De benodigdheden lijken me duidelijk

• router
• Orange Livebox
• Het gedownloade tekstbestandje
• Standaard netwerkkabels als je bedraad wilt internetten

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Juist! Dan ga je hooi ruimen! Hooi verwijderen! Hooi scheppen!

[See post to watch Flash video](muziek: Altmeister Karl)

Klinkt logisch toch? Want voordat je in huis ook maar iets kunt doen, heb je ruimte nodig. Die ruimte, die hebben we wel. Maar die ruimte ligt vol met hooi. Hooi dat we niet nodig hebben. Sterker nog, het ligt alleen maar in de weg. Dus het moet eruit. Hoe? Met de hand. Met een hooivork eigenlijk. Gelukkig liggen die er genoeg in onze boerderij. Een stuk of 8. Gevonden. Een aantal daarvan… onder het hooi! Ooit zullen de mensen hier wel gedacht hebben: “Er ligt toch wel veel hooi in onze schuur. Wat nou, als ik aan het opruimen ben, en de steel breekt? Dan heb ik a la minute een nieuwe hooivork nodig! Weet je wat, ik leg er vast een aantal op strategische plaatsen onder een laag hooi, dan heb ik op het juiste moment weer een nieuwe!” Geniaal!

Anyway, ‘in plaats van in huis te klussen’, zijn wij dus bijna 2 weken lang bezig geweest met hooi ruimen. Niet omdat we het zo leuk vonden, maar omdat het moest.

• Opslagruimte nodig? Hooi moet weg.
• Trap verplaatsen? Die moet in een hoek waar hooi ligt, dus hooi moet weg.
• Badkamer plaatsen? Trap moet eerst verplaatst worden. Dus hooi moet eerst weg.
• Keuken plaatsen? De waterleiding moet daar waar nu de trap nog zit. En die moet verplaatst worden. Dus hooi moet eerst weg.
• Kantoor bouwen? Hout dat daar ligt, moet eerst weg. Dus opslagruimte nodig. Dus hooi moet eerst weg.

Hoe je het ook wendt of keert, alles komt steeds uit bij het eerst verwijderen van het hooi. Joepie. Dus dagenlang ga je de permafrost van de schuur in. Dag in, dag uit. Hooi scheppen. Verstand op nul, blik op oneindig. Hooi ruimen. Maar wat doe je daar dan mee, met dat hooi? Daar zijn natuurlijk een aantal opties voor.

• Een kuil graven. Een kuil van 60 meter lang, 3 meter breed en 2 meter diep… om de rest van de dorpsbevolking niet het idee te geven dat we een massagraf aan het voorbereiden zijn, doen we dat maar niet.
• Verbranden. We hebben 1 teiltje geprobeerd. Maar ja, je zit een een schoon gebied qua lucht, en iedereen die hooi heeft zien branden, weet dat dat geen lekkere rook geeft. En wij willen natuurlijk ook niet net dat ene rode stipje op de wereldkaart van vervuiling zijn, midden in het blauwe gebied!
• Onderschoffelen in de moestuin. Wie het kan, mag het proberen
• Neerleggen aan de rand van het land, en rustig laten liggen composteren.

Wij gaan voor optie 4. Dit is dan wel de eerste keer dat ik het jammer vind dat we een redelijk stuk grond hebben. Tis wel ver lopen elke keer met dat karretje

Na 2 weken is het zover, de schuur is leeg (bijna). Nu Alleen de zolder nog…

Foto’s: Hooi, hooi en nog eens hooi

Tips:

• Zorg voor voldoende hooivorken
• Bedenk goed wat je in (of buiten) huis als eerste moet doen, en wat daarvoor dan eerst weer gedaan moet worden. Soms lijkt het gek (zeker voor de buitenstaanders) waar je mee bezig bent, en soms is het dat ook, maar het kan best wel het belangrijkste zijn wat je moet doen
• Trap niet op de punten van een hooivork, als die tegen een muur staat of op de grond ligt…

Tools:

• Een goed stofkapje, tegen hooischimmel en ander stof
• Eventueel een stofbril
• Voldoende hooivorken
• Een schop voor de resten
• Doorzettingsvermogen

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Houten vloeren daarentegen, das een ander verhaal. Nog anders wordt het, als het om vakkundig gelegde, oude, houten, Franse vloeren gaat. En weer een ander verhaal wordt het, als die vakkundig gelegde, oude, houten, Franse vloeren na verloop van tijd gerepareerd worden, op de voor ons inmiddels bekende Franse manier. Repareren is in ons huis (laat ik niet teveel generaliseren), meestal camoufleren. Alles wat niet helemaal goed (meer) was, is op vakkundige wijze aan het zicht onttrokken. En wat je niet ziet, dat is er ook niet. Dus een rotte vloer die je niet ziet, die is er ook niet. Wat zie je dan wel? Een laag linoleum. En daaronder een laag spaanplaat. Nat weliswaar, maar door de linoleum zie je dat ook niet. En onder die laag spaanplaat, juist, daar zit de rotte vloer. Een soort gepulveriseerde, stoffige, edoch soms nattige substantie, die ooit de naam ‘vloer’ heeft meegekregen. Vanonder die rotte ooit-vloer is die vloer ook niet zichtbaar, want daar heeft men op slinkse wijze een verlaagd plafond aangebracht. Al dat stoffige hout, en vooral die houtwormen, die zouden namelijk teveel rotzooi op de grond veroorzaken. Of, nog erger, de troep komt in je haar, en dat wil je natuurlijk niet. Nee, verberg de boel maar goed, dan kunnen we er weer een paar jaar tegenaan! En, bijkomend voordeel van zo’n verlaagd plafond: je helpt ook nog eens de muizenpopulatie in stand houden! Dus, duidelijk een win-win-situatie

Ok, ik wil niet negatief overkomen hoor. Als je een oud huis koopt, dan weet je dat er dingen vervangen moeten worden, geen probleem. Het is zelfs zo dat je op een gegeven moment nergens meer van opkijkt, en dat je de zaken gewoon accepteert zoals ze zijn. “Hé, die vloer, moet je dat nou zien, die is wel heel slecht!” “Ok, haal er ook maar uit.” Verder geen gezeik, geen gedoe, je doet wat je moet doen, en dat is dat. Je gaat anders met de dingen om. “Maar als je dit vantevoren nou had geweten, had je het huis dan ook gekocht?” “Euh, niet over nagedacht eigenlijk .” So what? We wilden een oud huis in Frankrijk, en dat hebben we gekregen! Nou ja, gekocht dan.

Anyway, het leek me wel leuk om even een blik te gunnen in de verdere sloop-perikelen die ons huis in de aanbieding heeft. Dus, check de video!

[See post to watch Flash video]

Mocht je je trouwens afvragen wat voor plaatje er bovenaan de post staat: dat is een stukje vloer, lichtelijk aangetast door houtworm…

De eerste wetenswaardigheid: Franse stekkers.
Geaard: Type E & F hybride CEE 7/7. Let op het gat midden boven de twee pinnen. De meeste Nederlandse stekkers van geaarde apparatuur hebben ook zo’n gat, maar dat wordt in Nederland niet gebruikt, omdat het stopcontact anders is.

Een geaard stopcontact (beter gezegd: een contactdoos) in Frankrijk heeft een pin midden boven de twee gaten. De stekker past dus perfect!

Een paar kleine tips die je er gratis en voor niks bijkrijgt:

• Stekkerdozen, verlengsnoeren en dergelijke zijn duur in Frankrijk, al snel 2 tot 3 keer zo duur zelfs. Het kan dus lonend zijn om vanuit Nederland wat mee te nemen. Let daarbij dus wel op de stekkeraansluiting!
• Als je zelf wandcontactdozen plaatst, kan het handig zijn om de stopcontacten dwars (90° gedraaid) te plaatsen, zodat haakse stekkers niet over het naastliggende stopcontact heen ‘vallen’

Bron foto’s en typenummer stekker: Wikipedia

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

We hadden natuurlijk ook kunnen ‘kiezen’ voor een centrale verwarming, maar wij hebben gekozen voor een houtkachel. Waarom? Meerdere redenen:

1. minder hoge aanschafkosten
2. sneller aangelegd
3. hoge brandstofprijzen op dit moment
4. karakter en uitstraling

Vooral die laatste speelt zwaar mee, als je een karakteristiek Frans huis hebt. Daarom: geen hoog-rendementsketel, geen 100 meter aan leidingen door het huis, maar een karakteristieke houtkachel. Van het soort dat nog écht sfeer biedt!

Houtkachels zijn er in alle soorten en maten. Van ouderwets ogend tot supermodern (in Nederland noemt men dat tegenwoordig ‘design’). Van groot tot klein, van wit tot zwart, van weinig tot veel vermogen. Als je goed let op dat vermogen dat zo’n kachel kan levereren, heb je alles met 1 apparaat in huis: een sfeervolle, karakteristieke, doeltreffende verwarming in en van het huis. Dat kan echt! Met slechts 1 houtkachel is het mogelijk om ruim 100 m² te verwarmen. En de sfeer van echt brandend hout krijg je er gratis en voor niks bij. Want daar doen die kachels niet moeilijk over. Dus, hoe pak je dat aan?
Je gaat naar de buren, grote kans dat die ook een houtkachel hebben. Je vraagt de naam van de persoon die dat vakkundig heeft geïnstalleerd, je belt die persoon, vervolgens ga je persoonlijk naar die persoon omdat hij niet op de telefoon reageert, en je maakt een afspraak om langs te komen. Simpel, snel en effectief. Zelfs de Franse slag komt niet ter sprake. Op zondagochtend notabene, komt ie ff langs om de boel te bekijken en te adviseren wat je nodig hebt. In ons geval was dat makkelijk: bijna hetzelfde huis als de buren, dus dezelfde kachel. Het merk: Jotul, maar dan met een streepje door de o. Tis net knåckebrød, maar dan anders : Knåckebrød is Zweuds, Jøtul is Nøørs. Toch wel weer grappig als je de website van Jøtul bekijkt, maar gelukkig is er ook een Nederlandse Jøtul-site.

Er zijn uiteraard ook andere merken die minstens net zo goed zijn, zijn bijvoorbeeld Godin, Flam, Waterford of ga zo maar door. Voor elk wat wils dus. Je raadt het al: gewoon even Googelen op ‘houtkachels’ om te kijken wat je mooi vindt, en zeker om te kijken of het financieel interessant is. Vergis je namelijk niet: een goede houtkachel is aan de prijzige kant: het begint bij zo’n 2000 euro. Aan de andere kant: een cv-installatie is vele malen duurder, en met de stijgende olie- en gasprijzen kan een houtkachel bijzonder interessant zijn!

Enfin, afgelopen vrijdag was het zover: onze houtkachel werd geïnstalleerd. Vantevoren hebben we de hele schouw ontdaan van lelijke witte tegeltjes, zodat de originele muur weer tevoorschijn kwam. Die moet nog wel verder afgewerkt worden, maar goed, alles op zijn tijd.
Anyway: zelfs de telefonisch vanuit Nederland gemaakte afspraak (hij was toevallig thuis) werd perfect nagekomen! Stipt op 9.00 u stond de beste man op de stoep. Of in het gras eigenlijk. In iets meer dan een halve dag is de schoorsteen geveegd, een nieuw rookkanaal door de schoorsteen aangelegd, een warme-lucht-kanaal naar de bovenverdieping geplaatst, de kachel neergezet, de schoorsteen dichtgemaakt voor wat betreft onnodig warmteverlies, en alles netjes opgeleverd! Wat kan een mens blij zijn van een beetje warmte, en echte sfeer!
Maar dan rijst natuurlijk toch de vraag: zou je dit zelf hebben kunnen doen? Het antwoord is simpel: ja. Maar voor de brandverzekering is het wel enorm handig dat je kunt laten zien dat de schoorsteen door een vakman is geveegd. En daarnaast zijn de kosten van de inkomstenbelasting aftrekbaar (crédit d’impot!), en betaal je maar 5,5 % belasting, dus belastingtechnisch is het ook interessant. Doe je het zelf, dan betaal je in elk geval voor de kachel zelf het volle pond aan TVA (BTW): 19,6 %.

Ok, foto-tijd! Houtkachelfoto’s

En tja… open-haard-tv vind ik nogal triest, maar ik vind het dan wel weer leuk om onze eigen kachel te zien branden… Eigenlijk is er weinig verschil, dus misschien ben ik zelf wel een beetje triest
[See post to watch Flash video]

De tips:

• Let niet alleen op het aantal kiloWatts dat een kachel aan vermogen levert, maar zeker ook op het rendement. HR-ketels leveren absoluut meer rendement dan een houtkachel, maar zijn een stuk duurder in aanschaf en installatie, en daarnaast heb je er gas of olie voor nodig.
• Let ook op de vervuiling! En dan met name koolmonoxide-uitstoot (CO-emissie): hoe lager, hoe beter.
• Tegenwoordig zijn er houtkachels met dubbele verbranding (clean burn-technologie): een dubbel verbrandingssysteem, dat tot 90% van de gassen en deeltjes van rook omzet in warmte.
• De schoorsteen moet verzekeringstechnisch gezien minstens 1 keer per jaar geveegd worden. Het is errug handig om bij de installatie van de kachel erop te letten dat dit kan gebeuren zonder dat alles in huis onder het stof komt: laat de kachelpijp onder een haakse hoek aansluiten op de schoorsteenpijp, zodat alleen de laatste geleegd hoeft te worden bij het vegen. Kijk vooral even op de foto’s voor wat ik precies bedoel…
• Wij zijn eigenlijk blij verrast door de verwarming zelf: ondanks dat een enkele kachel natuurlijk wel een puntbron van verwarming is, voelt het niet zo aan. de hele begane grond wordt redelijk gelijkmatig verwarmd.
• Nieuw of tweedehands? Het kan vele honderden euro’s schelen als je de kachel tweedehands koopt, bijvoorbeeld via Marktplaats.nl. Daar kunnen natuurlijk nadelen aan kleven, bijvoorbeeld het vervoer vanuit Nederland. En zo’n kachel is toch al snel 200 kilo…
• Warme lucht heeft nogal eens de neiging om op te stijgen. Wij hebben daarom naast de afvoerpijp een luchtkanaal laten plaatsen. Dat kanaal komt uit in de bovenliggende slaapkamer, dus zelfs op de bovenliggende verdieping is er enige mate van verwarming. Handig, en het kost trois fois rien!
• Je kunt natuurlijk de plafonds / tussenvloeren isoleren, maar aangezien de warmte opstijgt, zou het dus best eens interessant kunnen zijn om dat niet te doen… tis in elk geval een afweging.
• Een goed alternatief voor een houtkachel is poêle à granulé: een kachel gestookt op granulé de bois, een soort geperste houtvezel. Dit soort kachels is eigenlijk superieur aan de houtkachel, maar ons inziens minder geschikt voor ons huis, ivm het karakter. Daarnaast zijn ze meestal duurder. Het kan echter zeker geen kwaad om daar meer info over te zoeken!

De benodigdheden dan maar:

• Een schoorsteen (chéminee)
• Een goede houtkachel
• Een ouderwetse kachelboer annex schoorsteenveger

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Ok, het gaat dus over karakteristieke eigenschappen van een situatie. De situatie is een kachel, in dit geval. De karakteristieke eigenschappen daarvan: ‘warmte’ (of dronkenschap, maar das een andere kachel). ‘Behaaglijkheid’. ‘Lekker bij het vuur in de winter’, en ga zo maar door. Wat denk je niet: ‘Keramische houtblokken’. ‘Realistisch vlameffect’. ‘Bio-ethanolbrander’. ‘Afstandsbediening’. Denk je dat wel, dan ben je op het verkeerde weblog beland, en raad ik je aan een andere pagina op te zoeken. Op zich niet erg, gewoon een andere doelgroep

In mijn ogen het trieste dieptepunt van sfeerhaarden is te zien op de afbeelding hierboven: de wandhaard Filippo. “Is het een smiley?” “Is het een flippo?” Nee, het is een Filippo! Een soort mix tussen een flippo, een smiley en een verkeersbord. Dat zet je in je kamer, je doet m aan, en dan heb je sfeer!

Eh ben, er zijn belangrijke verschillende tussen sfeerhaarden en houtkachels die je je, voordat je tot aanschaf overgaat, goed moet realiseren, want je moet er niet aan denken om na een vermoeiende reis bij je huis in Frankrijk te komen, je nieuwe sfeerhaard onder de arm, bijna klaar om met de bijgeleverde afstandsbediening de in een roestvrijstalen, geborstelde ombouw liggende keramische houtblokken van een realistisch vlameffect te voorzien, en dan tot de ontdekking te komen dat het uitgangspunt van een dergelijke haard niet het verwarmen is, maar enkel en alleen jou de illusie te geven dat het warm en sfeervol in huis is! Doh! Dan voel je nog steeds die kou van een reeds lange tijd niet-bewoond huis in je lichaam trekken…

Sfeerhaarden verwarmen niet tot nauwelijks (enkele exemplaren daargelaten) en zijn in eerste instantie daar ook niet voor bedoeld. Ben je op zoek naar een serieuze verwarmingsbron voor in je huis, kijk dan even verder. Bijvoorbeeld naar gashaarden of naar houtkachels. Waar gaskachels (de naam zegt het al) op gas werken, werken houtkachels op… hout! Niet ieder huis heeft een gasaansluiting, het onze ook niet, dus de keuze voor ons was snel gemaakt.  Daarom hebben we ook niet echt veel onderzoek gedaan naar gaskachels, maar als ik zo in de blaadjes kijk, dan valt me op dat ze behoorlijk duur zijn, terwijl ze toch niet zo heel veel vermogen leveren. Dat vermogen is eigenlijk het belangrijkste waar je op moet letten. Afhankelijk van het type huis (dikte van de muren, zijn het al dan niet spouwmuren), de grootte van het vloeroppervlak en het aantal kubieke meters dat je wilt verwarmen, kom je tot een vermogen dat je nodig hebt. Aangezien dat per huis behoorlijk kan verschillen, kun je het beste even contact opnemen met de plaatselijke kachelboer, die de huizen en de verschillende kachels kent. Dat werkt vaak het best; hij of zij heeft de ervaring (meestal), en kan je hopelijk feilloos vertellen wat je het beste kunt doen.

Een houtkachel heeft uiteraard een schoorsteen (cheminée) nodig. Een sfeerhaard niet altijd. Sommige sfeerhaarden op gas dan weer wel. Een schoorsteenloze haard hangt een beetje aan de muur te hangen of staat op de op grond te staan, druk vlameffecten te verspreiden, maar het rookt niet of nauwelijks, dus heb je ook geen rookkanaal nodig. Een realistisch vlameffect dus, zonder rook. Das knap realistisch!

Ok, geen sfeerhaard voor ons dus. Maar wat als we nou toch ook geen houtkachel willen? Zijn er nog andere alternatieven? Sfeer, warmte, ouderwetse gezelligheid… jawel, er is een alternatief dat het allemaal in zich heeft: open-haard-tv! Je hele huis warm, gewoon via internet!

Dus, de tips:

• Besef je goed dat een sfeerhaard iets heel anders is dan een houtkachel!! Ter vergelijk: een sfeerhaard levert maximaal circa 2 kW, een houtkachel, afhankelijk van de grootte, zo’n 6 tot 15 kW (of meer, of minder)
• Nog niet overtuigd? Een waterkoker verbruikt circa 1,5 kW, maar daarmee kun je niet een huis verwarmen….

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Gelukkig zijn de muren niet van een goede kwaliteit. Oftewel: ze liggen er vrij snel uit. Beetje hameren, en er zit een gat in. Nagenoeg alle binnenmuren zijn gemaakt van holle baksteen. Beetje isolerend, dus dat was goed. Vroeger. Toen de binnenruimte nog opgedeeld werd in kleinere kamertjes, zodat men niet alles warm hoefde te stoken. Dat dat dan weer gepaard ging met hogere vochtpercentages, waardoor de houten vloer ging rotten, dat maakte niet uit. Als je je maar niet blauw betaalde aan de stookkosten. Die rotte vloer, die is voor de volgende bewoners. Dat zijn wij dus. Ook een leuk klusje. En leuk voor een volgende post

Nou ja, eigenlijk is er over het slopen van niet-dragende binnenmuren weinig te zeggen. Het filmpje zegt genoeg denk ik Wel moet je denken aan het afvoeren van het puin. En dan vooral de tijd die dat kost, zeker als je geen grote container voor de deur hebt staan…. Het slopen van een muur gaat snel (bij ons tenminste), maar het opruimen van het puin kost uren. Verkijk je daar dus niet op, en calculeer die tijd in. Het gaat uiteraard sneller als je met meerdere mensen de zooi opruimt…

Denk ook eens aan hergebruik van de binnenmuren. Niet als muur, maar 10 tegen 1 dat een oprit best wel wat verharding kan gebruiken. Kleine stukjes muursteen zijn hier prima voor. Je kunt het zelfs gebruiken als ondergrond van een fundering. Alle stukjes werken ook dan weer prima als een drukverdelende laag, en de waterafvoer is ook direct een heel stuk geregeld. Wij hebben zelf niks weg gedaan. OK, achter in de tuin ligt nu een stapel puin van bijna 3 meter hoog, maar dat gaat ook nog gebruikt worden

Als het filmpje nog niet genoeg sfeerimpressie heeft geboden, kun je hier klikken voor een aantal foto’s.

Benodigdheden:

• Verschillende hamers: moker, zware vuisthamer
• Ter bescherming: helm, veiligheidsbril, stofkapje, goede handschoenen
• Voor het opruimen: container, emmers, puinzakken, een grote regenton met handvatten kan ook

Tips:

• Zorg voor de veiligheid: ga niet af op het filmpje, waarin ik zonder helm, bril en stofkapje loop te rammen…
• Slopen van niet-dragende muren is niet zo moeilijk. Van wel-dragende muren wel: laat dat over een professional, of win professioneel advies in. Weet je niet zeker of een muur dragend is of niet? Raadpleeg ook dan eerst een professional!
• Muren slopen geeft stof. Dek daarom alles wat je lief is af, of beter nog: zet het ergens waar het niet beschadigd kan raken en geen stof kan happen.
• Neem voldoende afdekzeil mee
• Gebruik het afdekzeil ook
• Bang voor je vloer? Leg er iets op om te beschermen. Een oude matras of een paar oude planken kunnen zelfs dienst doen als ’stootbuffer’ voor je rotte vloer. Die oude planken werken eigenlijk als een drukverdelende laag, zodat zelfs een zware vallende steen er niet dwars doorheen kan vallen.