Klik voor volledig formaat.

Koeien bij de Gerbier de Jonc

Koeien heb je in alle soorten en maten. Kleine koeien, grote koeien, roodbont, zwartbont, bruine koeien, koeien die loeien, koeien die scheiten en ga zo maar door. Persoonlijk vind ik koeien wel grappig. Behalve als op ze op ons land lopen, en dat gebeurt nogal eens. Maar, eerlijk is eerlijk, een koe kan niet aan het gras zien op welk stuk land ie wel of niet mag lopen. En daarbij: bij de buren is het gras altijd groener, en toevallig zijn wij de buren.
Ik ben trouwens niet de enige die koeien grappig vind. Ook op verjaardagen hier (bij Fransen dus), wordt er veelvuldig over koeien gepraat. Niet dat het allemaal boeren zijn die hier wonen en waar wij op visite gaan. Eigenlijk geeneen. Maar blijkbaar gaat er van koeien een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. “Ah oui, dat is een mooi ras, met van die mooie hoorns, en een mooie vacht. Elles sont très belles, les vaches!” Iederen vergeet dan wel even dat ze ook stinken, maar op een feestje ga je natuurlijk niet de altijd negatieve zeur uithangen. Daar hebben we onze rare overbuurman voor, en die wordt niet uitgenodigd. Die stinkt namelijk zelf meer dan heel veel koeien bij elkaar…

Hier in de buurt lopen koeien ook wel eens los. Ofwel over straat, ofwel over paden. Zonder begeleiding. Op weg naar huis. Koeien weten blijkbaar donders goed waar ze ‘wonen’, ook al hebben ze ff in een andere wei gestaan. Laatst liepen er ook wat koeien los. 1 met een autoband om haar nek, want die wilde daarvoor nog wel eens lopen rennen, en dat was niet goed voor de melk. Denk ik. Werd ie zuur van of zo. Maar sinds ze die autoband heeft, is dat afgelopen. Iedereen in de buurt kent die koe dan ook. “Ah, ja, das de koe van Monsieur C. Die woont daar en daar!” En iedereen weet ook, dat in dat groepje koeien (een stuk of 6, dat valt mee) een stier loopt. Zo ook toen dus. Los. Over een pad, daarna door de wei tegenover ons, zonder afzetting, en weer een ander pad. Een wandelpad. Stel je wandelt daar rustig, sta je ineens oog in oog met een loslopende stier. Uiterlijk van een bizon, doet het altijd goed. “Als je heel stil blijft staan en net doet of je een koe bent, doet hij niks hoor. Maar draai je niet om!”, hoor je dan Monsieur C. van verre al roepen.

Koeien krijgen ook babykoetjes. Kalveren. Die zijn kleiner van stuk. Dat weet eigenlijk iederen. Dus het is redelijk logisch dat je een afzetting daarop aanpast. Dat wil zeggen: doe het prikkel- of schrikdraad een beetje lager, zodat ze er niet onderdoor lopen…. Bij de zonen van Monsieur C. is dat nog niet doorgedrongen. Vandaar dus dat wij regelmatig die kalveren op ons land zien rondstruinen. “Hé, kijk nou! Berta 23, komt vlug! Das lekker gras daar! Mama, mogen we daar gaan eten?” En hop! Het kalf is er al vandoor. Makkelijk zat, die draad houdt zo’n kleine koe niet tegen! Dus wij weer achter die kalveren aan, om ze naar weer een ander stuk land te verjagen. Is zo gepiept. Binnen 2 minuten staan ze ergens anders. Die zonen van Monsieur C. hebben daar echter veel meer moeite mee. Die komen met veel vertoon met 3 auto’s aanscheuren, beginnen wild met hun armen zwaaiend rond de kalveren te rennen, en vinden het dan ook nog gek dat die kalveren daarvan in de stress schieten en er tussenuit proberen te knijpen. Die meegebrachte emmer met lokvoer maakt ze niets uit. Gras willen ze hebben! Veul en op hun gemak!

Nou, om ieders neus dezelfde kant op te laten wijzen wat koeien betreft, nog ff een gallerijtje. Dus, sit back, relax, kijk diep in de koeienogen…. er is geen stress… je bent…. een koe!

Anyway: over twee dagen is het weer zover! Dan kunnen we weer eieren verstoppen en zoeken! Leuk voor de verstopper, iets minder leuk voor de zoeker, als je iets meer dan een hectare grond hebt . “Ja! Je tijd is op! Stoppen met zoeken! Niets gevonden? Jammer dan! “. Maar hoe geef je het stopsein? Juist! Daar is de link met Pasen in Frankrijk… Met een klok! Diezelfde klok van vorig jaar, diezelfde klok waarvan ik het nut en de logica toen niet inzag! Maar nu is alles duidelijk!

Nee dus. Maar om de wetenschappelijke kant van dit weblog ook eens aan bod te laten komen, is wikipedia.org weer eens geraadpleegd, de Franse versie wel te verstaan. En daar komt dus ook onderstaande info vandaan. Altijd goed om te weten wat Pasen nou eigenlijk is, en waar de gebruiken vandaan komen.

Het komt erop neer dat er veel verschillende gebruiken met Pasen zijn gecombineerd. Zowel ‘heidense’ als christelijke. Deze gebruiken van vroeger waren erop gericht om de lente te verwelkomen. Zo is het ei het symbool van de ontkieming en het konijn (het is dus eigenlijk geeneens een haas, maar dat zeg ik niet tegen de Fransen hier ) het heidens symbool van de vruchtbaarheid.

In Frankrijk (en België) zitten die eieren op een klok. Vanaf witte donderdag (de donderdag voor Pasen) zijn de klokken stil, ten teken van rouw. Men zegt dat ze naar Rome zijn vertrokken. Met Pasen komen die klokken terug, terwijl ze eieren zaaien / verspreiden.

Logisch verhaal dus, van die klok. Of niet?…. ik snap dan eigenlijk nog steeds niet hoe die klokken kunnen reizen, en hoe ze die eieren verspreiden. Ik stem dus nog steeds op de Paashaas! Dat snap ik tenminste!

De afbeelding komt van een chocolatier, je kunt de klok van chocolade bij hem bestellen!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Enfin, de geelhalsbosmuis in huis dus. Dat is niet normaal. Anders zou hij geen bosmuis maar een huismuis heten. Hij maakt wel veel lawaai, vooral ’s nachts. Als wij proberen te slapen uiteraard. Dan is tie in de groenbak in de keuken aan het snuffelen, rolt walnoten van onze notenboom over de plavuizen naar zijn hol in een muur en weet ik veel wat ie allemaal doet.

Maar hoe weten wij dan dat het zo’n muis is? Nou, we hebben m opgejaagd, toen hij onder de trap was weggeschoten. Gewapend met bezem en zaklamp zijn we op muizenjacht gegaan. “Aaaah, das zielig”, hoor ik iedereen al zeggen. Yep! Inderdaad! Dat vonden wij dus eigenlijk ook, want toen de muis eenmaal uit zijn schuilplaats schoot en in de lichtstraal van de zaklamp zat, verroerde hij geen vin meer, en konden wij m goed zien. Vandaar dus dat we weten dat het een geelhalsbosmuis is. Maar we vonden het inderdaad te zielig om m met de bezem naar de andere wereld te helpen. Dus we hebben m rustig laten zitten… voor een paar nachten. Toen was toch echt de maat vol, wij willen ook kunnen slapen! Nu staat er dus muizengif dat voor ons de problemen op moet lossen, want in de muizenval trapt ie niet. Daar is tie te slim voor denk ik.

Een andere niet zo slimme muis daarentegen zat onlangs in de stal. In een ton met graan. Als een Obelix dacht ie zich wel even helemaal rond te kunnen vreten, er niet aan denkend dat ie er misschien ook nog uit moest kunnen kruipen. Maar, dierenvrienden als wij zijn, hebben we ook deze muis geholpen, en tegelijkertijd een filmpje ervan gemaakt. Is het slim om muizen in huis rond te laten lopen? Nee. Zeker niet. Ze maken volgens mij alles alleen maar kapot, vreten de boel op, en laten op een gegeven moment je huis instorten. Maar aangezien wij toch nog in de sloopfase zitten, is alle hulp welkom. Zelfs van een kleine muis .

[See post to watch Flash video]

Ook last van muizen of andere dieren? Wij zijn benieuwd!

Credits:
foto: James Lindsey
zang / clip: Rudi Carrell