Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Het lijkt logisch, het regenwater vang je op via de dakgoot (chenaux) en de regenpijp (hemelwaterafvoer om precies te zijn, descente).  Aftakkinkje in de regenpijp naar een grote ton, en klaar is Jean-Pierre. Maar dan moet Jean-Pierre wel een dakgoot en regenpijp hebben! Want daar ontbreekt het nogal eens aan bij oude Franse huizen. Zeker aan de achterkant van het huis vond men het vroeger niet nodig om het regenwater op een goede manier af te voeren. Het water komt toch wel naar beneden vallen, en aan de achterkant van het huis komt toch geen bezoek, dus… zonde van de investering, zonde van de moeite, of Jean-Luc de chenauist was ‘toevallig’ aan het staken voor een beter pensioen. Toen al.

Goed, sinds de zomer van 2008 hebben wij een dakgoot. Voor én achter. Helemaal blij! Met twee cuves (cuve à l’eau, citerne), in totaal 2000 liter water die we goed kunnen gebruiken. Via een klein buisje / overloop zijn de twee cuves aan elkaar verbonden: loopt de ene vol, dan gaat het water via die overloop naar de andere cuve. Simpel, maar slim bedacht.
Nou wil het geval dat het hier bij ons in de Auvergne van tijd tot tijd wel wil regenen. Niet al te vaak, maar als het regent, dan regent het ook écht. En met een dakoppervlak van 240 m2 wordt er veel water opgevangen. Heel veel water opgevangen. Teveel water opgevangen zelfs. Vandaar dat aftakkinkje, dat we zelf dicht of open kunnen zetten (nope, helaas geen afstandsbediening). Zo stroomt het water ofwel de cuves in, of gaat alsnog op het land de grond in.

Maar goed, die cuves van elk 1000 liter, dat weegt nogal. Een klein rekensommetje leert ons dat dat zo’n slordige 1000 kilo plus het gewicht van de cuve is. Zo moeilijk is dat niet. En hoe voor je die belasting naar de grond af? Eigenlijk zijn er twee opties:

1. op de Franse manier
2. op de goede manier

Onze Franse dakgoot- annex regenpijpspecialist is voor optie 1 gegaan. De Franse manier dus: zet een aantal betonnen blokken (parpaings) op een vochtige ondergrond,  balkje hout er op zodat het allemaal een beetje waterpas is, en klaar ben je! Fluitje van een centime! Na hem de zondvloed. En inderdaad, na hem de zondvloed. Want onze cuves werden na een paar maanden toch niet meer zo snel gevuld als in het begin. Kleine check: de boel is verzakt, waardoor de aftakking niet meer boven de opening van de cuve uitkomt, maar pakweg 15 cm ernaast. En al dat water, tja, dat komt toch wel naar beneden vallen. Wat doe je in zo’n geval, natuurlijk als het  op dat moment regent? Juist, laarzen aan, regenjas, autokrik mee, en optillen die handel. Tot het weer een beetje waterpas is, of in elk geval dat het water er weer in stroomt in plaats van ernaast. Nog een beetje op de Franse manier fixeren, zodat je niet na 1 dag weer opnieuw kan beginnen, en het kan er weer ff tegenaan. We leren het wel! Die Franse manieren zijn zo gek nog niet! Niet repareren, maar maskeren! Das het motto! Of tijdelijke oplossingen bedenken, waarvan je weet dat het voor geen meter klopt, maar voorlopig ff voldoet. Gedoogbeleid als het ware. Das dus niet typisch Nederlands, Fransen kunnen en kennen daar ook wat van.
Anyway, manier 1 is dus niet de juiste. Wat dat wel is, weet ik niet zeker, maar onze 3e cuve is in aantocht. Weer 1000 liter water. 1000 kilo, die niet moet verzakken. Wij gaan het nu dus wél goed aanpakken (hoop ik). De voorbereidingen zijn getroffen. Dat lees je de volgende keer, want het wordt weer een lang verhaal….

Anyway: over twee dagen is het weer zover! Dan kunnen we weer eieren verstoppen en zoeken! Leuk voor de verstopper, iets minder leuk voor de zoeker, als je iets meer dan een hectare grond hebt . “Ja! Je tijd is op! Stoppen met zoeken! Niets gevonden? Jammer dan! “. Maar hoe geef je het stopsein? Juist! Daar is de link met Pasen in Frankrijk… Met een klok! Diezelfde klok van vorig jaar, diezelfde klok waarvan ik het nut en de logica toen niet inzag! Maar nu is alles duidelijk!

Nee dus. Maar om de wetenschappelijke kant van dit weblog ook eens aan bod te laten komen, is wikipedia.org weer eens geraadpleegd, de Franse versie wel te verstaan. En daar komt dus ook onderstaande info vandaan. Altijd goed om te weten wat Pasen nou eigenlijk is, en waar de gebruiken vandaan komen.

Het komt erop neer dat er veel verschillende gebruiken met Pasen zijn gecombineerd. Zowel ‘heidense’ als christelijke. Deze gebruiken van vroeger waren erop gericht om de lente te verwelkomen. Zo is het ei het symbool van de ontkieming en het konijn (het is dus eigenlijk geeneens een haas, maar dat zeg ik niet tegen de Fransen hier ) het heidens symbool van de vruchtbaarheid.

In Frankrijk (en België) zitten die eieren op een klok. Vanaf witte donderdag (de donderdag voor Pasen) zijn de klokken stil, ten teken van rouw. Men zegt dat ze naar Rome zijn vertrokken. Met Pasen komen die klokken terug, terwijl ze eieren zaaien / verspreiden.

Logisch verhaal dus, van die klok. Of niet?…. ik snap dan eigenlijk nog steeds niet hoe die klokken kunnen reizen, en hoe ze die eieren verspreiden. Ik stem dus nog steeds op de Paashaas! Dat snap ik tenminste!

De afbeelding komt van een chocolatier, je kunt de klok van chocolade bij hem bestellen!

Het begon zo goed vandaag. Aardig weer, en ondanks dat we gewoon onze dagelijkse werkzaamheden aan het uitoefenen waren, wees niets op de toch enigszins rare, onverwachte wending die deze dag brengen zou. Vanuit ons geïmproviseerd huis-kantoor op de bovenverdieping hebben wij een mooi uitzicht op de velden tegenover ons. Gras. Bomen. De overburen. Links dan. Die gekke. Dagelijks zien we hoe de overbuurvrouw ’s middags de geitjes naar buiten doet, in de zon gaat zitten (of in de regen, dat maakt haar niet uit en schijnt haar niet te deren) en de geiten hoedt. Voorwaar een rustig leven. Zoniet vandaag! Deze ochtend al, tegen de gewoonte in, ging ze de twee koeien wegbrengen naar een wei. Of die wei nou van de overburen is of niet, dat maakt hen niet uit, als die koeien maar ergens staan. Bij voorkeur zelfs op land dat niet van hen is. Maar goed, ik wijk af. Zo rond half twaalf, dus vroeger dan normaal, horen wij de geitjes al blaten. Maar toch, harder dan normaal, klaaglijker ook. Toch maar even naar buiten kijken. Er is zowaar activiteit bij de overburen! Werkzaamheden aan het huis!? Dat is haast onmogelijk! Iets beter kijken dus… Dan valt het kwartje….

Tot onze schrik is het geblaat afkomstig van twee kleine geitjes. De ene blaat echter niet lang meer. Die hangt met zijn achterpoten vastgebonden, met zun kop naar beneden, tegen de muur. Het bloed loopt er nog uit. Het andere geitje wordt nota bene door 1 van de mannen die ‘aan het werk’ zijn, vriendelijk geaaid en gerustgesteld, terwijl hij de achterpoten van dat geitje stevig vasthoudt. Een tweede man, met een grote witte schort (goh, wat zou dat nou voor iemand zijn…), haalt het eerste geitje van de muur af, en hangt nu ook het tweede geitje op. Wederom: achterpoten omhoog, kop naar beneden. Klaaglijk blatend probeert het geitje zijn noodlot af te wenden. Maar helaas, met een welgemikte haal wordt de keel van het geitje doorgesneden. Toch echt nogal goor om te zien, zelfs van een afstand. Maar het is wel de realiteit van vandaag, en van het platteland. In Nederland mag dit niet meer, maar hier doen ze daar niet zo moeilijk over.

Voor het eerst heb ik zoiets van: waar zijn we hier beland? Is dit normaal? Maar… ja, ik denk eigenlijk van wel. Zo is men hier opgegroeid, opgevoed. Niet dat ik het zo zou doen, maar goed. Het is dagelijkse praktijk, en of het nou in het slachthuis gebeurt, of vlak voor je deur… nou vooruit, ik prefereer dan toch het slachthuis…

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

Nog lastiger wordt het, als je op latere leeftijd (niet dat ik zo oud ben, eigenlijk nog een jonge God… in mijn ogen dan) dagelijks met een taal geconfronteerd wordt, waarvan je denkt dat je die met je VWO-scholing van 20 jaar geleden nog wel spreekt. Niet dus. Dat wil zeggen: ik kan me aardig redden en ik kan de rode draad in een verhaal meestal aardig volgen. Maar als je, eenmaal weer thuis gekomen, de gesprekken van een lange, niet geheel van wijn ontziende avond nog eens de revue laat passeren en doorspreekt met je wél goed-Frans-sprekende vrouw, dan blijkt toch dat je sommige passages een nét iets andere draai hebt meegegeven.

Het is mij dus meerdere keren overkomen dat ik mijn vrouw na zo’n avond vragend aankeek, mezelf afvragend waarom zij sommige dingen niet meegekregen had. Dat lag dan uiteraard niet aan haar, maar aan mij.  Het bleek dan keer op keer dat er totaal, maar dan ook echt totaal iets anders werd gezegd dan wat ik dacht te hebben opgevangen of dacht te hebben begrepen. Of soms niet eens begrepen, maar alleen vriendelijk lachend ja-knikkend. Als de Fransoos lacht, en ik ook, dan is het goed. Toch? De Fransoos denkt dat ik het begrijp, ik weet dat dat niet zo is, maar ik denk ook te weten dat de Fransoos inderdaad denkt dat ik, de Nederlander, het begrijp. Begrijp je? Werkt altijd!

Maar eigenlijk heb je er niks aan. Eigenlijk zou je moeten zeggen: je ne comprends rien de ce que tu m’as dit. Maar ja, probeer dat maar eens te zeggen als een Fransman net een mop heeft verteld. Hij ligt zo ongeveer dubbel van het lachen, en om hem dan moeilijk de clou (mooi Frans woord overigens) uit te laten leggen… tja, dan is de lol ervanaf. Dus ik lach gewoon vrolijk mee, lachen werkt toch aanstekelijk, en iedereen is tevreden.

Behalve ikzelf. Op een gegeven moment merk je toch dat je dingen mist, en dat dat soms lastig is. Maar daar is gelukkig wat aan te doen! Contact leggen! Praten! Vragen! Nog een keer vragen! En als je het dan nog niet snapt, is er altijd nog die gulden uitweg: lachen en ja knikken! Werkt altijd !

En eindelijk, daar zijn ze weer, een paar tips!

• Hou pen en papier bij de hand, schrijf op wat je later wilt opzoeken.
• Wie schrijft, die blijft: als je dingen opschrijft, onthoud je het veel beter.
• Vraag ook naar woorden die je dagelijks nodig zou kunnen hebben. Een slakom is bijvoorbeeld een saladière, weet ik van de buurman, omdat ik het gevraagd heb! Zo’n woord blijft me dus bij. Niet dat je er veel aan hebt, maar toch

De benodigdheden:

• Pen en papier
• Geen schroom

Christenen vieren deze dag vanuit hun geloof dat Jezus opgestaan is uit de dood, op de derde dag na zijn kruisiging.

In de loop der jaren zijn veel non-religieuze culturele elementen toegevoegd aan het feest. Pasen duurt twee dagen en wordt gevierd op een zondag en maandag. Beide dagen worden wel afzonderlijk Eerste en Tweede Paasdag of Paaszondag en Paasmaandag genoemd.

Pasen heeft zijn oorsprong in het Joodse Pesach. Tijdens het concilie van Nicea (325) zijn de data van beide feesten officieel ontkoppeld.

bron: Wikipedia

De zaterdag vóór Pasen waren wij uitgenodigd bij de overburen. Niet de gekke overburen (links), maar de normale (rechts). Klein, maar wel belangrijk verschil Eigenlijk was het hele gehucht uitgenodigd, behalve dan dus weer die gekke overburen uiteraard. Met een man / vrouw of 10 die zaterdagavond lekker zitten eten, drinken, maar ’s nachts toch weer de helft op een niet al te natuurlijke manier het lichaam laten verlaten Maar, eerlijk is eerlijk, het was gezellig, en de wijn was lekker

Maar goed, Pasen dus. Waar denk je aan bij Pasen? Juist! De Paashaas! Maar die kent men in Frankrijk niet! In plaats van een Paashaas kennen ze hier…. een klok! Een simpele, vergulde, rijk gedecoreerde, van alle gemakken voorziene klok. Maar dan van chocolade. Zo één waarvan je denkt: lekker, een klok van chocolade! Niets meer, niets minder. Wat dan wel vreemd is, is hoe Franse ouders hun kinderen vertellen wie die eieren dan verstopt in de tuin. Want een klok…. dat wordt toch lastig! Een Paashaas daarentegen, das logisch: die kan huppelen, rennen, heeft een mandje op zijn rug, ziet er olijk en vrolijk uit, en heeft als dagtaak eieren verstoppen. Dat weet iedereen. Een klok daarentegen, tja, die hangt een beetje te bengelen, bij voorkeur in een kerk- of klokkentoren, en heeft, als het een beetje meezit, nog een klepel om wat geluid te kunnen maken. Maar persoonlijk heb ik nog nooit een klok paaseieren zien verstoppen! Nee, ik denk dat ik Obelix gelijk moet geven, maar dan net iets anders: Rare jongens, die Fransen!

… maar wel gezellig

Veel mensen die ons kennen, vragen zich nog steeds af waar we nou eigenlijk naar toe gaan. En hoe het daar dan is. Daarom, voor al die mensen, en voor ieder ander ook nog eens, het bijgaande filmpje. Het leven in al zijn essentie: rust en ruimte.
Weliswaar in het Frans, maar dat is logisch. Het geeft in elk geval een bijzonder goed beeld van de streek waar wij naartoe gaan. Is dit ons ideaal? Nou… een beetje dan. Ik mis alleen de geiten

De plot in het kort:
Pierre woont in de Haute Loire, vlakbij de Mézenc, een oude vulkaan. Dat heeft hij tenminste van horen zeggen. Hoewel de verslaggever vindt dat er echt helemaal niks is waar Pierre woont, ziet Pierre dat zelf heel anders! Er zijn bomen, rotsen, brem, bos, dus het ontbreekt hem aan niets.
Pierre woont nog steeds zoals zijn ouders leefden: in 1 ruimte, grote pot met soep boven het vuur, een hond om hem gezelschap te houden, nee, Pierre is nooit alleen.
[See post to watch Flash video]
De beelden zijn (helaas) niet van mezelf. We kregen m doorgestuurd van wat dorpsgenoten, die m op hun beurt hadden gevonden op www.dailymotion.com. Credits gaan volledig naar de maker: Eric Mercier.

Ik ben benieuwd of Pierre het woord ’stress’ kent…

Enfin, het grote moment is daar. Onze grote roerganger de burgemeester begint te speechen. Meilleur voeux, merci die en merci die, en nog een paar merci’s schallen door de microfoon. Maar het belangrijkste moet nog komen… de jaarlijkse begroting! De getallen vliegen ons om de oren, voor een mobiele-telefoonpaal is zoveel uitgegeven, voor onderhoud zoveel. Daarna komt de populatie aan bod. Het dorp is gestegen in aantal inwoners! Een luid gejuich gaat op! Er is een elektricien bijgekomen, een aannemer, en zelfs twee Nederlanders! Niet dat ‘Nederlander zijn’ een beroep is, maar we gaan wel twee bedrijfjes opstarten. Dus met naam en toenaam worden we genoemd. Zelfs mijn achternaam wordt redelijk goed uitgesproken. Een staande ovatie is het gevolg. Alleen moeten wij gaan staan, de rest oveert. Maar wat wil je ook? Als de burgemeester blij is met ons, dan is de rest van het dorp dat ook! Zo gaat dat hier. Respect!

De volgende burgemeester krijgt het woord. Hij is van het naastgelegen stadje. Ook hij komt met financiële cijfers, bevolkingsgroei en een paar grappen waar alleen hijzelf om lacht. Ik zou op zich wel mee willen lachen, maar ik weet niet precies wat hij zegt, dus dat laat ik maar achterwege
En dan: drank! Nee toch niet, nóg een burgemeester. Een burgemeesteres in dit geval. Met felle toon wordt de economie onder de loupe genomen. Het één-voor-allen, allen-voor-één-principe wordt stevig benadrukt, en we moeten ons niet gek laten maken door de crisis. Dat doen de Fransen namelijk stukken meer dan de Nederlanders, hebben we gemerkt. In elk geval: we moeten werken. De Economie moet groeien! Toerisme moet op gaan bloeien in onze streek! Wie weet, zit er voor ons dan ook nog wat voordeel in. Riolering bijvoorbeeld Anyway, ook zij beëindigt haar speech. Eindelijk, drank!

He f**k, nog niet! Weer iemand anders die gaat speechen. De korpschef van politie. Want ook de gendarmerie is in groten getale op komen draven. Waarschijnlijk om relletjes te voorkomen, want het duurt nu wel errug lang voor we iets te eten en te drinken krijgen. En na de korpschef: nóg iemand! Nu is het de beurt aan de senator. Helemaal vanuit Parijs. Hoog bezoek dus. Met overdonderend woordgebruik en in geuren en kleuren zegt hij eigenlijk helemaal niks. Alleen zijn uitspraak van La Républiekuh komt er errug mooi uit, vind ik.

Maar dan! Eindelijk! Onze eigen burgemeester neemt weer het woord, en dit keer om te bevelen dat er drank en taart (brioche) moet worden rondgedeeld. En als de burgemeester dat zegt, dan gebeurt dat terstond. Respect!

Uiteindelijk zijn we blij dat we gegaan zijn. We zijn zo ongeveer door 36 mensen uitgenodigd om eens bij hen langs te komen. En dat is niet een uitnodiging op z’n Amerikaans, maar hier meent men het ook echt. Dus: weer niet klussen, maar integreren. Wat zijn die Fransen toch stug!

Tom
<postcode> <gehucht>
La France

Drie keer raaien wat wij vandaag in de brievenbus vonden…!
Binnen 3 dagen verstuurd, 1000 km afgelegd en perfect bezorgd! Dat is bijna sneller dan dat wij dat zelf kunnen! De volgende keer ga ik mezelf per post versturen, scheelt weer benzine