Het eerste deel nog niet gelezen? Dat is hier te vinden!

Verderop in deze post kun je ook nog vinden:

De hele santekraam wordt van de weg gehaald en opgeladen op autoambulances. Mijn aanhangwagen hangt achter 1 van die vrachtwagens, de andere rijdt erachteraan. Alles gaat naar de garage, en ik bel met mijn verzekering. Wat je dus altijd bij je moet hebben: DE GROENE KAART! Dat is punt 1 verplicht, en punt 2 staat daar het telefoonnummer op dat je moet hebben. Ook vanuit het buitenland.

Terwijl ik aan de telefoon ben met Nederland, zie ik een taxi aankomen voor de twee jongedames. Ze stappen in, en de taxi draait om om weg te rijden. “Krijg nou wat”, denk ik (maar dan iets anders eigenlijk), volgens mij moeten we toch echt een schadeformulier invullen. Ik zie de bui al hangen anders! Ook de verzekeringsagent drukt mij op het hart dat het toch echt verstandig is om dat direct te doen, en niet pas achteraf. Dus ik loop naar de taxi, en vraag wat de dames (die ik eigenlijk op dat moment geen dames meer wil noemen) willen gaan doen.

“Euh, ja, we komen maandag terug bij de garage, nu gaan we verder naar Parijs, met de taxi.”
- “Nou, ik denk het niet, we gaan toch echt eerst een schadeformulier invullen volgens mij.”
“Oh, ja tuurlijk…als u dat wilt.”
- “Ja. Dat wil ik.”
“Nou vooruit dan maar.”

Pas dan blijkt dat noch ik, noch de twee ‘jongedames’ een schadeformulier bij zich hebben, maar de taxichauffeur gelukkig wel. De Franse versie uiteraard. In een nabijgelegen junkfoodrestaurant vullen we de formulieren in, voor zover we daar met zun allen verstand van hebben. Het gaat aardig, maar er is wat weinig ruimte, en als je zo’n formulier eigenlijk voor het eerst ziet, komt het een beetje rommelig over. Vandaar tip 1: neem zo’n formulier voor de gein eens door, dat scheelt misschien weer tijd en onduidelijkheid. Verderop in deze post kun je er een paar downloaden! Wel zonder carbon-doordruk erachter… vraag er dus 1 aan bij je verzekeringsmaatschappij, je bent namelijk ook nog eens verplicht om zo’n formulier bij je te hebben!

Uiteindelijk kom ik dan toch, behoorlijk gestressed, bij mijn hotel aan. Slapen doe ik niet, veel te veel stress. Ik heb gelukkig met de verzekering geregeld dat ik de volgende dag met de trein verder kan, de auto en aanhangwagen worden later opgehaald. Naar later blijkt wordt de aanhangwagen door de ANWB verder het land in gebracht, de auto gaat terug naar Nederland… het is namelijk niet helemaal duidelijk of die total-loss verklaard zal worden. Das dus vette pech voor deze kabouter, maar dat hele eind moet nogmaals afgelegd worden.

En voila, vandaar dus dat het hele invoerverhaal met 3 maanden uitgesteld werd… maar gelukkig alles met een goede afloop! Begin december is de auto gerepareerd, 30 december is het dan eindelijk zover dat we alle vuile was die nog in de auto zat sinds oktober, in Frankrijk in de wasmachine kunnen gooien, en begin januari is mijn eigen auto in Frankrijk geregistreerd! Dankzij het stappenplan, maar met 1 aanvulling: het bewijs van inschrijving van de gemeente is blijkbaar in mijn geval niet voldoende. Een rekening van de EDF daarentegen wel. Dat heeft in Frankrijk overduidelijk meer waarde dan een min of meer officieel papiertje met een stempel van de burgemeester . Het ligt er dus maar aan wie je tegenover je hebt achter de balie…

De tips:

• Heb je een ongeluk gehad? Vul ALTIJD het Europees schadeformulier in (als dat mogelijk is)
• Langs de péage staan om de 2 km praatpalen, net zoals de ANWB-palen in Nederland. Kun je die niet bereiken, bel dan 112, het Europese noodnummer.
• Probeer een beetje kalm te blijven. De meeste mensen veroorzaken niet met opzet een aanrijding.

De downloads:

• Nederlandstalig Europees Schadeformulier (PDF)
• Engels- en Franstalig Europees Schadeformulier (PDF)

Vergeet overigens niet dat dit een momentopname is van het schadeformulier van nu en dat het misschien kan wijzigen!

Ook iets dergelijks meegemaakt in Frankrijk? Laat het weten!

Waarom heeft het dan zo lang geduurd? Ok, dat is een ander verhaal….

Het is half oktober 2009. Ik rij over de A1, in Frankrijk, zo’n 60 km ten noorden van Parijs. De aanhangwagen (de tweedehands Boedelbak waar ik het eerder over heb gehad) hangt achter mijn nog steeds in Nederland geregistreerde auto. Groot, geel, niet te missen, niet over het hoofd te zien. Morgen zal ik aankomen in ons Franse huis. Dat gaat vanavond niet meer lukken, want het is tijd om te eten en een beetje op tijd een hotel in te duiken. Eindelijk is het de laatste keer dat ik met de aanhangwagen dat hele eind hoef te rijden! Yes! Nagenoeg alles is verhuisd!

Volgende week ga ik dan ook eindelijk mijn eigen auto invoeren. Mijn certificat de coformité voor de Ford is inmiddels binnen, dinsdag ga ik een afspraak maken voor de controle technique, daarna de papieren aanvragen…. het gaat van een leien dakje!

Nog een kleine 2 kilometer te gaan tot de afslag bij Senlis, even doorrijden naar het hotel, en genieten van een welverdiende rust, na een week lang de laatste loodjes in Nederland ingepakt te hebben. Het is rustig op de weg, dus alles is goed. Totdat…. in mijn spiegel zie ik een auto op de middelste baan rijden. Die gaat mij inhalen. Denk ik. FOUT! Opeens zie ik de auto naar rechts zwenken, naar mijn baan dus. Ik schrik. Daar rij ik toch? Ziet hij / zij mij niet dan? Ik voel een kleine, korte stoot via de aanhangwagen mijn auto bereiken. Klein, maar met grote gevolgen! Eerst begint de aanhangwagen lichtjes te slingeren, maar dat wordt al snel heviger. Corrigeren helpt voor geen meter meer, en voor ik het weet schiet ik schuin over de snelweg richting de vangrail van de middenberm. Wat er dan door je heen gaat, dat wil je niet weten. Schreeuwend geef ik op het laatste moment toch weer een ruk aan het stuur om de impact te vermijden. Ik stuiter vanaf de vangrail weer terug de weg op, en probeer uit alle macht de boel recht te houden. Maar de aanhangwagen denkt daar anders over, die probeert uit alle macht om te vallen en mij te dwarsbomen. Gelukkig win ik uiteindelijk op de een of andere manier toch, en kom achterstevoren op de vluchtstrook tot stilstand. Niet gekanteld, niet gewond. De aanhangwagen staat haaks op de auto, half op de weg. Ik besef nog dat dat niet slim is, dus ik herstart de auto en rij iets netter de vluchtstrook op. Dat klinkt als een blok beton dat over een met glas bezaaid gravelpad gesleept wordt, dus iets zegt me dat er behoorlijk wat kapot is. Ik stap uit, loop naar de auto die mij heeft aangereden, en zie twee jongedames zitten die wel geschrokken zijn, maar geen besef hebben van wat er aan de hand is.
“Gaat het goed met jullie?”, vraag ik in mijn op dat moment beste Frans.
- “Ja hoor, met u ook?”
“Ja, gelukkig wel.”
- “Ok, dan kunnen we weer doorrijden.”
“Uuuuh, wat?”
- “Ja, we hebben allemaal niks, dus we kunnen toch weer doorrijden?”
“Uhm, de voorkant van jullie auto ligt eraf, mijn auto is flink beschadigd, net als mijn aanhanger, dus ik denk dat er iets geregeld moet worden….”
- “Hoe bedoelt u? We zijn wel gespind, maar we hebben niks, dus we kunnen toch weer doorrijden?”
“Stap maar even uit en zet jullie auto maar aan de kant, dan zien jullie vanzelf dat dat niet kan…”

Pas dan krijgen ze het door dat er toch iets meer aan de hand is. Ze stappen uit, zien tot hun schrik dat ik gelijk heb, en de hulpdiensten worden gebeld, via het internationale nummer 112. Met een minuut of 7 is alles ter plekke: twee auto-ambulances, brandweer, politie, grote verlichte borden met knipperende pijlen; het hele circus dus. Goed geregeld, dat moet ik absoluut toegeven. Maar je maakt het liever niet mee…

Anyway, het wordt een lang verhaal, dus ik splits m op in 2 delen. Dat houdt de spanning erin

Enfin, nadat de certificat de coformité binnen is (stap 1), de auto door de controle technique is gekomen (stap 2), de factuur en kentekenbewijs zijn opgezocht (check de lijst van benodigdheden!), togen we naar het bureau des impots voor de quitus fiscal (stap 3). Met stomheid geslagen staan we 10 minuten later weer buiten. Er waren geen problemen! Geen bureaucratisch oponthoud, nee, niks van dat al! Een vriendelijke mevrouw hielp ons door alles heen, en zelfs voor de tweede auto is de quitus binnen. Zelfs zonder dat ik de originele factuur bij me had, zonder een bewijs van controle technique. Tot nog toe gaat het allemaal goed en zonder problemen! Zelfs in het toch behoorlijk bureaucratische Frankrijk! Dus, stoute schoenen aan, en direct door naar de (sous-)prefecture (stap 4).
Damn! Gesloten! Maar toch, er gaat net iemand naar binnen, en we mogen heel even mee. Tis half twaalf, dus eigenlijk bereidt men zich al geestelijk en lichamelijk voor de op de lunch van 12 uur, maar toch… vooruit. Wederom een vriendelijke mevrouw aan de balie! Maar… “oei, een auto importeren? Dat is een geval apart! Moeilijk!” Even doorvragen, doorpraten, en “O! De auto is al van u! Oooo, dan is het allemaal niet zo moeilijk! Heb je dit formulier, dat formulier, controle technique, inschrijvingsbewijs (oftewel: het hele rijtje van stap 1 en 2 doorgelopen)? Nou, prima! Vul het aanvraagformulier voor de carte grise even in en kom na de lunch ff terug, dan regelen we dat voor u! Vanaf half twee kunt u terecht!”

En voila, om 13.50 u zijn we aan de beurt bij de balie van de cartes grises, en om 14 u is alles in kannen en kruiken. Ook wel weer even melden dat het gaat om een auto die al van jezelf is, want anders begint men toch lichtelijk te paniekeren. Maar al met al… geen problemen! A la minute krijgen we de voorlopige carte grise mee, met het nieuwe kenteken-to-be.
En wat schetst onze verbazing? Twee dagen later, met de immer goed-opererende La Poste, wordt ons onze eerste officiële carte grise overhandigd!

Alle horrorverhalen ten spijt, ga ik er bijna in geloven dat het met de Ford Focus ook wel mee zal gaan vallen. Behalve dan dat het eerste is dat de Franse autoverzekeringsagent zegt: “hmmm, dat type, dat kennen we in Frankrijk niet. Daar is een andere benaming voor…. c’est compliqué….”. We gaan het zien!

Stap 2 – een stappenplan

1. Het certificat de conformité vraag je aan bij de autofabrikant in Frankrijk (of de importeur). Dit doe je telefonisch. Men vraagt je vervolgens om de aanvraag per brief te doen, dus die stuur je op, samen met een ingevulde cheque en een kopie van je Nederlandse kentekenbewijs. Vergeet dus niet te vragen naar wat het kost! Na een kleine twee weken ontvang je het certificaat.
2. Naar de garage voor een controle technique. Hiervoor moet je meenemen:
   • Certificat de conformité
   • Nederlands kentekenbewijs
3. Naar de impots voor een quitus fiscal.  Meenemen:
   • Nederlands kentekenbewijs
   • Voor de zekerheid ook je Nederlandse originele factuur
4. Naar de préfecture om de carte grise aan te vragen. Meenemen:
   • Certificat de conformité
   • Nederlands kentekenbewijs (wordt ingenomen)
   • Originele factuur
   • Bewijs dat je in Frankrijk woont
   • Legitimatiebewijs
   • Keuringsrapport van de controle technique
   • Quitus fiscal
   • Ter plekke invullen, of het in stap 1 gedownloade en ingevulde formulier meenemen: Demande de certificat d’immatriculation d’un véhicule.

   Als alles goed is gegaan, krijg je meteen een certificat provisoire d’immatriculation mee. Gefeliciteerd! De officiële carte grise zelf krijg je binnen een week thuis gestuurd.

5. Kentekenplaten laten maken. Gewoon zeggen bij de plaatselijke garage dat je nieuwe kentekenplaten wil hebben. Het kenteken (nummer) zelf staat op de certificat provisoire d’immatriculation dat je na stap 4 krijgt. Dus meenemen: certificat provisoire d’immatriculation.
6. Als laatste stuur je een kopie van je Nederlands kentekenbewijs en een kopie van je nieuwe carte grise naar het RDW in Nederland op. Dit moet om je uit te schrijven, zodat je geen belasting meer in Nederland hoeft te betalen.

De carte grise zelf krijg je binnen een week thuis gestuurd.

Met dit stappenplan gaan we de praktijktest uitvoeren. Dus op naar stap 3 – de praktijk!

Deze posting is de eerste in een serie van 3. Anders wordt het wel heel veel lezen in 1 keer. De postings zijn opgesplitst in:

1. Wat heb je nodig?
2. Een stappenplan
3. De praktijk

Stap 1 – Wat heb je nodig?

Goed, om een auto in te voeren heb je een aantal dingen nodig:

1. een Certificat de Conformité
2. Een bewijs van inschrijving in de Franse gemeente waar je huis staat
3. Een bewijs technische keuring (controle technique), uitgevoerd in Frankrijk, niet ouder dan 6 maanden
4. De originele factuur uit Nederland
5. Het originele Nederlandse kentekenbewijs en een kopie hiervan(!)
6. Een quitus fiscale, af te halen bij de impots
7. Een identiteitsbewijs
8. Een ingevuld formulier voor de aanvraag van een carte grise (kentekenbewijs op zun Frans): Demande de certificat d’immatriculation d’un véhicule

Maar wat houden al die documenten nou in? Het ene spreekt voor zich, het andere misschien niet, daarom nog meer info, over wat het is, en hoe je eraan komt.

1. Certificat de Conformité: een schriftelijk bewijs van de fabrikant, waarin staat dat het een normale auto is. Ook al is die auto ooit in Nederland verkocht, wat m wellicht voor Fransen verdacht maakt. Door te bellen naar de fabrikant of importeur, kun je een dergelijk documentje met een dag of 10 eenvoudig toegestuurd krijgen. Kost je wel 140 euro, maar goed, dan heb je ook wat. 2 A4′tjes om precies te zijn
Op www.eurococ.eu kun je eenvoudig een Certificat de Conformité aanvragen. Eerlijk gezegd heb ik het niet geprobeerd, maar volgens de site is het appeltje-eitje!
2. bewijs van inschrijving: ok, voor ons is het het 1e huis (dus niet een 2e huis), dus misschien is het voor ons iets makkelijker om een bewijs van inschrijving te krijgen. Gewoon even langs gaan bij de plaatselijke Mairie.
3. technische keuring: de controle technique is min of meer vergelijkbaar met de Nederlandse APK. Elke twee jaar moet je auto in Frankrijk gekeurd worden. Daarna heeft men 2 maanden de tijd om eventuele problemen te (laten) verhelpen en de auto wederom te laten keuren. Uiteraard moet een auto goedgekeurd zijn om m in te kunnen voeren. Ik ga het ff niet hebben over hoe sommige Franse auto’s toch door die keuring heen komen, want dat is me soms een raadsel…
4. originele factuur: goed bewaren dus, die Nederlandse factuur! Ook al is je auto 10 jaar oud (of meer), je hebt m nodig!
5. originele kentekenbewijs: tja, dat spreekt voor zich lijkt me… heb je die niet? Dan mag je ook in Nederland niet rijden…. Vergeet ook niet een kopie hiervan te maken, want dat heb je later nog nodig om op te sturen naar het RDW!
6. quitus fiscale: dat is iets nieuws voor ons. Het komt erop neer dat je bij het belastingkantoor een bewijs ophaalt dat de auto van jou is, en niet binnen de laatste 6 maanden is gekocht. Is dat wel het geval, dan moet je belasting gaan betalen, invoerrechten eigenlijk. In ons geval gaat het om auto’s die al langer in ons bezit zijn, dus wederom gelukkig geen probleem. Meld dit wel even bij je aanvraag, anders wordt er een ander formulier ingevuld: een formulier om een in het buitenland nieuw gekochte auto naar Frankrijk in te voeren! In dat geval moet je dus betalen!
7. identiteitsbewijs: je Nederlandse paspoort. Soms worden er 2 identiteitsbewijzen gevraagd, dus neem ook je rijbewijs mee (maar de kans is groot dat je dat toch bij je hebt als het over auto’s gaat )
8. aanvraagformulier carte grise, Demande de certificat d’immatriculation d’un véhicule: die haal je bij de prefecture in de grote stad. Wederom moet je erop letten dat je niet het formulier vraagt om een nieuwe auto te registreren, maar dat het om je eigen auto gaat die je meeneemt naar Frankrijk.
Op www.carte-grise.org vind je een hele hoop info over het aanvragen van een carte grise. Je kunt hier ook het aanvraagformulier downloaden! Je hoeft trouwens niet alles in te vullen, dus even vragen bij de prefecture wat wel en niet, kan je een hoop tijd schelen.

Ok, heb je alles? Dan kun je door naar stap 2 – het stappenplan!