Koers op Frankrijk

Verhuizen naar Frankrijk: Wetenswaardigheden, feiten, verhalen en tips

Koers op Frankrijk header image 2
Realisatie website: ScorgIT eurl

Auto invoeren in Frankrijk… of hoe vul je een schadeformulier in?

March 24th, 2010 door Tom Nieuwenhuis · Geen reacties

schadeformulierZoooooooooooo, das lang geleden! Veel te lang! Waarom? Daar zit een reden achter, uiteraard. Ik zou dus, als ik het me goed kan herinneren, laten weten of het allemaal is gelukt met het invoeren van mijn Ford Focus. Het goede nieuws dan maar als eerste: ja, het is gelukt. Eigenlijk zonder administratieve problemen.

Waarom heeft het dan zo lang geduurd? Ok, dat is een ander verhaal….

Het is half oktober 2009. Ik rij over de A1, in Frankrijk, zo’n 60 km ten noorden van Parijs. De aanhangwagen (de tweedehands Boedelbak waar ik het eerder over heb gehad) hangt achter mijn nog steeds in Nederland geregistreerde auto. Groot, geel, niet te missen, niet over het hoofd te zien. Morgen zal ik aankomen in ons Franse huis. Dat gaat vanavond niet meer lukken, want het is tijd om te eten en een beetje op tijd een hotel in te duiken. Eindelijk is het de laatste keer dat ik met de aanhangwagen dat hele eind hoef te rijden! Yes! Nagenoeg alles is verhuisd!

Volgende week ga ik dan ook eindelijk mijn eigen auto invoeren. Mijn certificat de coformité voor de Ford is inmiddels binnen, dinsdag ga ik een afspraak maken voor de controle technique, daarna de papieren aanvragen…. het gaat van een leien dakje!

Nog een kleine 2 kilometer te gaan tot de afslag bij Senlis, even doorrijden naar het hotel, en genieten van een welverdiende rust, na een week lang de laatste loodjes in Nederland ingepakt te hebben. Het is rustig op de weg, dus alles is goed. Totdat…. in mijn spiegel zie ik een auto op de middelste baan rijden. Die gaat mij inhalen. Denk ik. FOUT! Opeens zie ik de auto naar rechts zwenken, naar mijn baan dus. Ik schrik. Daar rij ik toch? Ziet hij / zij mij niet dan? Ik voel een kleine, korte stoot via de aanhangwagen mijn auto bereiken. Klein, maar met grote gevolgen! Eerst begint de aanhangwagen lichtjes te slingeren, maar dat wordt al snel heviger. Corrigeren helpt voor geen meter meer, en voor ik het weet schiet ik schuin over de snelweg richting de vangrail van de middenberm. Wat er dan door je heen gaat, dat wil je niet weten. Schreeuwend geef ik op het laatste moment toch weer een ruk aan het stuur om de impact te vermijden. Ik stuiter vanaf de vangrail weer terug de weg op, en probeer uit alle macht de boel recht te houden. Maar de aanhangwagen denkt daar anders over, die probeert uit alle macht om te vallen en mij te dwarsbomen. Gelukkig win ik uiteindelijk op de een of andere manier toch, en kom achterstevoren op de vluchtstrook tot stilstand. Niet gekanteld, niet gewond. De aanhangwagen staat haaks op de auto, half op de weg. Ik besef nog dat dat niet slim is, dus ik herstart de auto en rij iets netter de vluchtstrook op. Dat klinkt als een blok beton dat over een met glas bezaaid gravelpad gesleept wordt, dus iets zegt me dat er behoorlijk wat kapot is. Ik stap uit, loop naar de auto die mij heeft aangereden, en zie twee jongedames zitten die wel geschrokken zijn, maar geen besef hebben van wat er aan de hand is.
“Gaat het goed met jullie?”, vraag ik in mijn op dat moment beste Frans.
- “Ja hoor, met u ook?”
“Ja, gelukkig wel.”
- “Ok, dan kunnen we weer doorrijden.”
“Uuuuh, wat?”
- “Ja, we hebben allemaal niks, dus we kunnen toch weer doorrijden?”
“Uhm, de voorkant van jullie auto ligt eraf, mijn auto is flink beschadigd, net als mijn aanhanger, dus ik denk dat er iets geregeld moet worden….”
- “Hoe bedoelt u? We zijn wel gespind, maar we hebben niks, dus we kunnen toch weer doorrijden?”
“Stap maar even uit en zet jullie auto maar aan de kant, dan zien jullie vanzelf dat dat niet kan…”

Pas dan krijgen ze het door dat er toch iets meer aan de hand is. Ze stappen uit, zien tot hun schrik dat ik gelijk heb, en de hulpdiensten worden gebeld, via het internationale nummer 112. Met een minuut of 7 is alles ter plekke: twee auto-ambulances, brandweer, politie, grote verlichte borden met knipperende pijlen; het hele circus dus. Goed geregeld, dat moet ik absoluut toegeven. Maar je maakt het liever niet mee…

Anyway, het wordt een lang verhaal, dus ik splits m op in 2 delen. Dat houdt de spanning erin :-)

→ Zegt het voort, of print (maar denk aan het milieu), of mail, of bookmark...
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Facebook
  • Print
  • PDF
  • email
  • Google Bookmarks
  • Live

Gelachen? Gehuild? Herkenbaar? Juist niet herkenbaar? Nuttig?

Help ons dan om dit blog voort te zetten!

Hoe? Simpel. Klik op de donate-knop hieronder en volg de aanwijzingen van PayPal.

Wij danken je bij voorbaat voor je bijdrage, hoe klein of groot ook!

Tags: Memoires · auto

0 reacties tot nu toe ↓

  • Bij dit artikel zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie