Koers op Frankrijk

De laatste etappe in het auto-invoer-proces! De proef op de som dus. In theorie kan het niet meer misgaan. We weten wat we allemaal nodig hebben, we kennen het stappenplan, dus vol goede moed gaan we dat eens doorlopen!

Enfin, nadat de certificat de coformité binnen is (stap 1), de auto door de controle technique is gekomen (stap 2), de factuur en kentekenbewijs zijn opgezocht (check de lijst van benodigdheden!), togen we naar het bureau des impots voor de quitus fiscal (stap 3). Met stomheid geslagen staan we 10 minuten later weer buiten. Er waren geen problemen! Geen bureaucratisch oponthoud, nee, niks van dat al! Een vriendelijke mevrouw hielp ons door alles heen, en zelfs voor de tweede auto is de quitus binnen. Zelfs zonder dat ik de originele factuur bij me had, zonder een bewijs van controle technique. Tot nog toe gaat het allemaal goed en zonder problemen! Zelfs in het toch behoorlijk bureaucratische Frankrijk! Dus, stoute schoenen aan, en direct door naar de (sous-)prefecture (stap 4).
Damn! Gesloten! Maar toch, er gaat net iemand naar binnen, en we mogen heel even mee. Tis half twaalf, dus eigenlijk bereidt men zich al geestelijk en lichamelijk voor de op de lunch van 12 uur, maar toch… vooruit. Wederom een vriendelijke mevrouw aan de balie! Maar… “oei, een auto importeren? Dat is een geval apart! Moeilijk!” Even doorvragen, doorpraten, en “O! De auto is al van u! Oooo, dan is het allemaal niet zo moeilijk! Heb je dit formulier, dat formulier, controle technique, inschrijvingsbewijs (oftewel: het hele rijtje van stap 1 en 2 doorgelopen)? Nou, prima! Vul het aanvraagformulier voor de carte grise even in en kom na de lunch ff terug, dan regelen we dat voor u! Vanaf half twee kunt u terecht!”

En voila, om 13.50 u zijn we aan de beurt bij de balie van de cartes grises, en om 14 u is alles in kannen en kruiken. Ook wel weer even melden dat het gaat om een auto die al van jezelf is, want anders begint men toch lichtelijk te paniekeren. Maar al met al… geen problemen! A la minute krijgen we de voorlopige carte grise mee, met het nieuwe kenteken-to-be.
En wat schetst onze verbazing? Twee dagen later, met de immer goed-opererende La Poste, wordt ons onze eerste officiële carte grise overhandigd!

Alle horrorverhalen ten spijt, ga ik er bijna in geloven dat het met de Ford Focus ook wel mee zal gaan vallen. Behalve dan dat het eerste is dat de Franse autoverzekeringsagent zegt: “hmmm, dat type, dat kennen we in Frankrijk niet. Daar is een andere benaming voor…. c’est compliqué….”. We gaan het zien!